DE HAAS OP HANZEPAD

Een 'nieuwe' fiets gekocht. Nieuw? Deze Koga is 14 jaar oud! Ziet er precies zo uit als mijn 'oude' fiets, een Gazelle Chamonix C8. Ook een lage instap, rechte zit, gebogen stuur, een naafversnelling met draaiknop, gesloten kettingkast. Echter twee verschillen: veel kleiner verzet door de Rohloff versnellingsnaaf, dus ik kan makkelijker de heuvel op of door de modder fietsen. En een beter remsysteem.

Nieuw moet je voor een dergelijke fiets 6 mille neerleggen, maar dat is vragen om moeilijkheden aangezien ik de fiets steeds 4 weken in een vreemde stad al of niet bewaakt achterlaat. Veel te diefstalgevoelig.

Bovendien blijkt dat zo'n fiets nu niet eens meer nieuw te koop is: dames die zo'n heel goede, lees dure, versnellingsnaaf willen en een lage instap nodig hebben, die kopen een elektrische vakantiefiets. De combinatie Rohloff versnellingsnaaf + lage instap wordt niet meer gemaakt zonder hulpmotor.

En ik wil geen hulpmotor. Ik wil zelf trappen. En ik wil zoveel mogelijk met flixbus kunnen reizen, en flix neemt geen elektrische fietsen mee.

Het is gelukt om een goede biobike tweedehands te kopen. De Rohloff naaf van de Koga die ik heb gekocht is nog pas 3 jaar oud. De fiets lijkt helemaal in orde. Alleen de banden zijn al aardig versleten. Vanmorgen vond ik de voorband net iets te zacht, wat vreemd is want ik had de banden vorige week gecontroleerd. Best kans dat er een piepklein lekje in de voorband zit. We zullen zien, ik heb een pompje bij me.

Vertrek vanmorgen ging goed op die zachte band na. Gister heb ik de fiets al helemaal opgetuigd, vanmorgen alleen 'n verse brood en gesmeerde boterhammen ingepakt. Na het pompen illegaal met de lift uit de kelder naar straatniveau, want met 18 kg bagage de trap op is me te gek.

Bij het busstation de 2 achtertassen, tent en helm in een plastic tas (turkentas, maar dan met mooi bruin dessin); deze grote tas gaat in het ruim. De flixman is wel 5 minuten bezig om de fiets goed vast te zetten. De zelf verbouwde tas die ik met kliksysteem op de bagagedrager heb, gaat mee naar binnen.

De zon schijnt, bus ligt perfekt op schema.

Uiteindelijk is de bus toch bijna een uur te laat in Hamburg. Op m'n dooie akkertje de fiets opgeladen. Helaas klopte de route die ik had uitgestippeld niet. Foutje van Routeyou, overal eenrichtsverkeer, ook voor fietsers. Met een beetje improviseren lukte het toch om de stad uit te komen.

In Hamburg schiet na 1 km gefietst te hebben het stuur los, dat is niet ongevaarlijk zoals je begrijpt. Maar het gaat helemaal goed. En ik kan het gereedschap zo pakken. Wat ben ik trots en dankbaar. Ik denk dat de bout is losgekomen door het trillen van de flixbus. Dus voortaan altijd even controleren.

Heerlijk sfeertje, relaxed. Het loopt inmiddels tegen zevenen, mensen hebben hun vrije vrijdagavond. Nadat ik de stad uit ben, gaat de route eigenlijk helemaal langs de Elbe. Echt een heerlijke rit. Ik vind het heel fijn om op een reisdag toch een stukje te kunnen trappen. Helaas bedenk ik dit keer vrij laat dat ik foto's moet maken voor de blog.

Ineens is de accu van m'n smartphone zo leeg dat de navigatie stopt. Ik kan nog wel zien dat ik nu en dan toch even de kust moet verlaten. Ik heb geen zin om een nieuwe accu in te leggen, en vind het wel lekker spannend om op m'n gevoel te rijden.

Joepie, de camping! Ik neem de eerste toegang, wat achteraf heel onhandig blijkt, want ik sta meteen vast in een zandbak. De camping heeft nauwelijks begaanbare paden, ik loop ploegend door het losse zand, traktorsporen overal.

Wel veel caravans en campers, maar weinig mensen. Uiteindelijk vind ik de receptie. Moet 20 euro borg betalen voor een nummerbordje dat aan de tent moet hangen. Ik vind een klein stukje gras onder een boom. Tentje opgezet. Ik wil soep maken. Blijkt dat de stopcontacten in de damesdoucheruimte heel hoog zitten. Een vrouw staat haar bungelende powerbank op te laden, en kijkt geamuseerd toe wat ik aan het doen ben. Het snoer van m'n waterkoker is te kort. Heb geen zin om de hele tijd die koker te moeten optillen. Als ik een bidon onder de koker zet, staat de koker heel wiebelig. Het is echt een buurman buurman comic. De vrouw en ik krijgen de slappe lach. Maar met 2 bidons lukt het heel aardig, ik hoef de koker alleen vast te houden, niet meer op te tillen.

Met de soep en thee in m'n hand op zoek naar een bankje met uitzicht op de Elbe.

Inmiddels spookdonker. Vind geen bankje maar wel een stenen trap waarmee je over het hek kan klimmen naar het Elbe-strand. Voelt lekker fout. Nog een paar nachtfoto's gemaakt. Ik ben gelukkig.