DE HAAS OP HANZEPAD

Heel bijzonder de dichte mist bij vertrek uit het hotel. Het is kwart voor 9, zondagmorgen. Verstilde sfeer. Geluiden gedempd door de mist.

Ik had gehoopt in de dorpjes kerkgang te zien, maar helaas. Terwijl ik dat zit betreuren, mis ik een afslag, en daar kom ik pas een paar kilometer later achter.

Even later in Kalenberg gestopt om de GoPro aan te zetten, leuk met al die bruggetjes. Een eind verder blijk ik nog maar 1 handschoen te hebben; teruggereden, hangt de handschoen aan een bruggetje, terwijl ik natuurlijk op de grond kijk, echt toevallig dat ik hem zie hangen. Vlakbij staat een dame te appen, ik spreek haar aan, en inderdaad heeft zij de handschoen gevonden; ze denkt dat hij mogelijk van haar partner is die even tevoren was gaan wandelen. Die man heb ik gezien, en als ik voor de 3e keer voorbijkom, zwaai ik opvallend met mijn gehandschoende hand, hij zal achteraf wel begrijpen hebben waarom ... Wel in de loop van de dag steeds meer recreanten, terwijl ik gister echt de enige was.

Als het rond het middaguur helder wordt, blijkt dat mist weinig verborgen heeft gehouden: eindeloze groene weilanden, glad als een biljartlaken, met tegen de horizon een iel rijtje bomen.

Dan ineens een mooi bospad, met het heerlijke geluid van enkelspan vóór me. Heb meteen de actiecamara aangezet en een een spurt genomen, maar helaas is het toestel te snel vanzelf gestopt met opnemen.

Net bij schemering kom ik in Stavoren aan. Nog mooi even tijd om bij de haven te genieten van de ondergaande zon en het rustgevende geklots van het water tegen de kade.

Dan met de trein die voller en voller raakt, weer naar huis.
Ik ben voldaan, gelukkig en dankbaar ook.