DE HAAS OP HANZEPAD

Lekker geslapen in de trein. Als het ter hoogte van Zwolle eindelijk licht wordt, blijkt er helemaal geen sneeuw te liggen, geen rijp te zien.

De zon schijnt schuin op het groene gras dat nu iets grijzer lijkt dan anders. Een enkel plekje sneeuw. Min 5 graden vannacht. Ik zit nu al te genieten van mijn waagstuk.

Ben erop gekleed: wollen legging en lange-mouwen hemd, normaal als pyama in gebruik. Dan maillot en warme koltrui zonder mouwen. Suéde broek, katoenen jasje met zakken voor geld, telefoon, sleutels e.d. Daarover smalle fleece sjaal en knalgele regenjas gemaakt van plasic flessen. 3 paar kousen, waarvan 1 elektrisch met accu die 4 uur warmte geeft. En m'n winterschoenen: ruime, hoge schoenen met dikke zool, ooit voor weinig bij de Lidl gekocht.

Ik heb 4 paar handschoenen bij me: dichte fietshandschoenen, fietshandschoenen met open vingers, hele kleine gebreide handschoentjes die in de waterdichte wanten kunnen, voor als het echt koud is.

Verder een hoofdband voor onder de helm. De wielrenners-winterkap voor onder de helm, die ik vorige keer in Lemmer heb gekocht, is een miskoop. Het materiaal maakt geweldige herrie, ongelooflijk dat ze die dingen durven verkopen.

De trein heeft 10 minuten vertraging. Daardoor zal ik zeker de aansluiting naar Stavoren in Leeuwarden missen. Is niet erg, de aansluiting was al krap, ik zou me hebben gehaast om het toch te halen, wat waarschijnlijk mislukt zou zijn. Nu kan ik op m'n dooie akkerje de fiets uit de stalling halen, een rondje fietsen in Leeuwarden en dan rustig de trein een uur later nemen.

Inmiddels geheel berijpt landschap met een warme lage zon. Prachtig. Sloten nog niet bevroren. Fietspad langs het spoor is goed begaanbaar. Kleine flarden lage mist.

In Leeuwarden heb ik een half uurtje rondgefietst. Een heel wonderlijke ervaring, ik voelde me er onmiddellijk thuis!

Leuke straatjes, vriendelijke mensen, een innige rust ligt over de stad...

In Stavoren geen mist, geen rijp, geen sneeuw, wel een lief bleek zonneje.

M'n kleding is perfect. Om 2 uur zet ik de kousen aan, op standje 2. Om half 4 de winterhandschoenen verruild voor de kleine gebreide met wanten, uit voorzorg.

Het is heerlijk fietsen. Geen sportieveling gezien, alleen scholieren op de fiets, bewoners met boodschappen en hondenuitlaters.

Om het half uur een kerkdorp of een stadje. De Martinikerk in Bolsward is onbegrijpelijk groot, wat een machtig schip! Zou die kerk graag van binnen willen zien; thuisgekomen zie ik dat de kerk het gehele jaar is geopend voor bezoekers; laat dat me een les zijn!!

De Martinikerk in Sneek is tot 17 uur geopend in verband met een expositie. Als ik er om 16 uur langskom, besluit ik eerst naar het hotel te gaan en daarna zonder bagage terug te komen.

Ik kon zo het hotel inlopen, maar de receptie is onbemand. Heb m'n tassen en helm achter de balie gezet en ben weer op de fiets gesprongen.

De expositie zelf stelt weinig voor. Maar de gastheer vertelt met veel liefde over de recente verbouwing, die bedoeld was om het gebouw geschikt te maken voor concerten, festivals, vergaderingen ect, om zo inkomsten te genereren. Het instandhouden van een kerkgebouw loopt flink in de papieren, de kerkleden kunnen dat niet opbrengen.

Terug in het hotel blijk ik me in het restaurant te kunnen inchecken. Kamer op de 3e etage, heerlijk ruim en gezellig, met keuken en uitzicht op de Waterpoort. Fiets staat achter het hotel, veilig en droog.