Een ritje van niks, slechts 26 km, van Allagen naar het Hanzestadje Soest [spreek uit als zoːst].
Bij aankomst meteen lopend rond gaan struinen, helaas zonder tracker.
Vandaag alweer een topdag. Stralend blauwe lucht, geen wind, perfect parcours, grotendeels over een voormalig treintracé.
Terwijl ik een foto maak van een idyllisch riviertje, komt een ouder echtpaar langs fietsen. Hij vraagt of dit fietspad doorloopt, want even terug was het pad gestremd. Ik weet van niks, zij blijven achter en dan ineens ben ook ík het spoor van het fietspad kwijt.
Het echtpaar verschijnt weer al zoekend. Ik waag een poging door een onbetrouwbaar uitziend pad op te rijden, terwijl zij blijven aarzelen. Al na 50 meter kom ik op het verloren gewaande fietspad uit. Ik roep tweemaal OK in de hoop dat ze me nog kunnen horen.
Even later een brug met losgetrokken rood wit afzetlint. En dan net op tijd zie ik dat het beton van de brug zonder enige overgang ruim 10 cm boven het wegdek uitsteekt!
Mijn remmen zijn echt goed!
Als je met 20 km/u tegen een betonnen rand aan knalt, krijg je een reuzenklap plus krom wiel.
Toch knap dat ik op zo'n rustige, vrede dag nog wat spanning uit mijn duim kan zuigen...
Het is trouwens opvallend hoeveel fietsers er op dit pad rijden en hoe vriendelijk men elkaar groet.
Omdat ik rijkelijk ruim in mijn tijd zit, ga ik op een prachtig uitzichtpunt in een luie ligstoel liggen genieten.
De Möhnesee nadert, en ik krijg sterke associaties met Griekenland, de blauwe lucht, het water, de boten, de uitspanning. Als ik een tijd later een beeld van een peinzende vrouw fotografeer, komt het echtpaar ook alweer aanfietsen; ik verwacht hen straks ook in Soest weer aan te treffen.
Om 1:30 uur rij ik Soest binnen, een leuke route tussen de stadsmuren, vakwerkhuizen, met kerktorens in de verte. Vlakbij het hotel, dat aan de rand van het centrum ligt, lopen veel mensen door de autoloze steegjes. Tegenover het hotel zie ik een oerdegelijke fietsenstandaard. Ik zet mijn achterwiel vast en ga met al mijn bagage inchecken.
In het piepkleine hotelkamertje trek ik mijn gele jas uit, truitje aan en ik ga weer naar buiten. Ik heb zin in omelet. Helaas vind ik geen geschikt uitspanning met tafel in de zon; in de schaduw is het echt te fris zo zonder m'n gele jas.
Dan maar de Dom en Sint Petri bekijken. De Dom heeft een ongelooflijk lange nagalm tijd. Wat zou ik hier graag mijn boventonen oefenen.
In de Sint Petri is een hele familie met heel veel kleine kinderen aanwezig, een heerlijk sfeertje.
Beide Kerken heb weergaloos mooie glas-in-lood ramen. Modern, met grote vlakken en heldere kleuren. In WW II zijn alle ramen gesneuveld, en later vervangen. Het lukt me niet om de prachtige ramen te fotografen. Ik weet nog steeds niet hoe ik de automatische belichting van mijn Canon moet uitzetten. Shame on me!
Dan ineens in een achteraf straatje een terras met een groot bord: boerenomelet. Mèt een vrije tafel nog net in de zon, en een fleece dekentje dat ik over m'n schouders gooi. Omelet is heerlijk, maar niet zo voedzaam als ik hoopte. Helaas hebben ze geen Apfelstrudel...
Toch helemaal verkwikt loop ik ook de andere 5 kerken af die in m'n routeboekje staan. De 2 na laatste heeft een scheve toren, ziet er heel modern uit maar schijnt al in de 17e eeuw gebouwd te zijn.
In de 1 na laatste kerk is een tentoonstelling over de mogelijkheden om kerken een andere bestemming te geven. Een vriendelijke dame legt uit waar de leesroute begint.
Terwijl ik de zeer uitvoerige verhalen sta te kezen, merk ik dat ook deze kerk een lange nagalm heeft.
Ik vraag de vriendelijke dame of ik een paar klanken mag zingen om de akoestiek te ervaren. Dat mag.
Ik ga in het middenpad op 2/3 van de lengte staan.
Ik heb zojuist gepoogd de klanken nogmaals te zingen, maar het klinkt in een hotelkamertje heel anders dan in een galmende kerk.
De akoestiek van de kerk ondersteunt mijn klanken, zodat ze heel vol worden. En na elke klank hoor je de prachtige nagalm. Ik zou zo uren kunnen zingen. Helaas nodigt de dame me daartoe niet uit.
En dan ga ik weer helemaal naar de andere kant van het ommuurde stadje om de laatste kerk te bezichtigen, hopend dat die tot 5 uur open is. Als ik om 5 voor 5 aan de deur rammel, gaat ie helaas niet open. Maar wel een paar mooie foto 's van de fraaie toren gemaakt.
Terug bij het hotel vraag ik bij de receptie of het wel wijs is om m'n fiets buiten te laten staan. Ik mag hem gerne in de garage zetten. Veiliger. En als ik morgen bij ochtendgloren wegwil, geen probleem, hij zal de nachtportier inseinen.
Want inderdaad, ik wil morgen vroeg weg. Want voor morgen wordt windkracht 4 verwacht, pal tegen. Vanaf 11 uur. Als ik om half 8 vertrek, kan ik dan al over de helft zijn.
En in Landgasthof kan ik al om 12 uur terecht...
