DE HAAS OP HANZEPAD

Ben om 8.10 de deur uitgegaan, en al om half 9 op Centraal, wat rijkelijk vroeg is. Kwartier later was fijner geweest. Zet me op één van de ijzeren krukken in de hal van CS, bekijk havenfilm, luister naar piano passanten, loop om 9 uur naar flixhalte, waar al veel mensen staan.

Om 9.10 komt ingehuurde Flixbus, leeg. Chauffeur stapt uit en komt nooit meer terug. Echte Flixbus komt 3 min na officiële vertrektijd. Heel ontspannen chauffeur die alles helemaal op zijn eigen manier doet, met iedereen een praatje maakt, en rustig nog een sigaretje gaat roken als hij om 9.45 iedereen in de bus heeft. Vervolgens telt hij de passagiers 2 maal. Omdat hij bij inchecken mijn papieren ticket niet kan lezen, vraagt hij wederom of ik inderdaad H de H ben. We vertrekken om 9.50. Volgens Flixbus komen we desondanks nog 4 minuten vóór tijd aan. We zullen het zien.

Op de Brienenoord begint de zon te schijnen, oei. Ben zonneklep vergeten mee te nemen, bij lage zon is die wel prettig.

We komen met vertraging aan in Eindhoven, maar dat geeft niks, want de bus naar Leverkusen heeft ook een halfuurtje vertraging.

Tijd genoeg om naar de campus van de TU te lopen, waar ik lekker op een bankje ga zitten. Ik bedenk dat ik de volgende keer met dezelfde Flix doorga naar Düsseldorf en daar op een regionale trein naar Leverkusen stap. Dat lange wachten in Eindhoven is niet handig. Terug kan dan weer met Flix rechtstreeks zonder overstap in Eindhoven.

Weer wat nieuws beleeft. Ik had thuis een heel mooie manier ontdekt om in NRW aan een treinticket te komen. Je installeert de app eesy.nrw. Op vertrekstation check je in op de app. Op aankomststation check je uit op de app. De app berekent op basis van afstand tussen beide de prijs, met maximum van 59 euro per maand, en brengt dat in rekening op je creditcard. Bingo! Dat is makkelijk. Mits.

Mits het funktioneert natuurlijk. En dat doet het niet. En dat kun je pas ter plekke constateren. En dan moet je alsnog online via DB ticket kopen. En DB verdomt het om een enkeltje te verkopen. Ten einde raad vraag ik een pientere jonge man op het perron om raad. Natuurlijk lukt het dan opeens wel om enkeltje te boeken. Echter inchecken op bahn.de lukt pas na 5 pogingen. Oorzaak 1: in het geheugen staat nog mijn naam zònder @ + provider; moet zijn mèt @ + provider. Oorzaak 2: De app zet vanzelf een spatie achter de provider, waardoor het adres niet herkend wordt. Juist als de trein aankomt lukt het dan eindelijk en just in time komt melding Booking Erfolgreich.

Stap ik met fiets de trein in, zitten alle klapstoelen op de fietsplekken vol. Ik moet 2 keer vragen voordat klapstoelers plaatsmaken. Terwijl fietsen daar toch echt bevorzugt zijn.

De rest van de reis verloopt prima. Tijdens het laatste stuk is het rustig in de trein en pomp ik m'n bandjes op zo goed en zo kwaad als dat gaat met het hamdpompje. Helaas is de fietsenmaker tegenover het station in Paderborn al gesloten als ik kwart over zeven aankom.

Het is maar een klein stukje fietsen naar m'n hotel. Ondanks alle krentenbollen heb ik toch flinke trek. Na de maaltijd en een geknapt uiltje voel ik me weer helemaal fit.

Ik besluit toch maar even bij de fietsenmaker op het station langs te gaan. Niet alleen om m'n banden op te pompen maar ook om te kijken of de remmen niet simpel gesteld kunnen worden. De stuurhendels zitten bijna op hun eind.

Werknemer 1 verwijst me door naar werknemer 2. Die begint meteen een hendeltje om te zetten, kijkt even, en loopt dan weg. Ik meteen de achtertassen van de fiets halen zodat hij ook daar makkelijk bij kan. Maar helaas, het magura systeem werkt op olie, kennelijk zit er lucht in de leiding, dat kan hijzelf niet verhelpen daar moet werknemer 3 voor komen en die komt pas morgen. Tsa, dat past niet in mijn planning. Maar wel heel fijn dat hij de banden heel hard oppompt. Helemaal gratis

Met het voornemen om vanavond in m'n huisje te kijken of ik zelf iets aan de remmen kan doen, fiets ik goedgemutst de stad uit. Totdat: OEFF!!

Ineens staat een autootje voor m'n neus, die keihard achteruit achter een geparkeerde auto een tuinpad af de straat oprijdt. Ik rem keihard, sta onmiddellijk stil, maar vrees dat hij nog verder achteruit gaat rijden. Gelukkig doetie dat niet. Chauffeur draait rechter raampje open en verontschuldigt zich. Hij had gelet op een oude dame met rollator aan de ene kant, en zag de oude dame op fiets aan de andere kant over het hoofd. Terwijl u zo duidelijk geel zichtbaar bent, zegt hij nog.

Nadat het autootje is weggereden, sta ik nog een tijdje bij te komen van de schrik. Ik ben waarschijnlijk vooral zo geschrokken omdat mijn zus onlangs in een vergelijkbare situatie van de sokken is gereden en daar nu een paar maanden zoet mee is.

Na een kwartiertje ben ik het hele geval weer vergeten en zit ik in de miezer te genieten van een heerlijk weggetje. Zowel de miezer als de genieting blijven bijna de hele dag voortduren.

Alleen bij Siddinghausen is het even heel zwaar. Gewoon stijl omhoog. Ik kan op 1 plek een haarspeldbocht als omweg nemen. Maar even verder zit er niks anders op dan de fiets omhoog te duwen. Gelukkig ben ik niet zwaar bepakt. Gek, als je een keer aan het duwen bent, is het moeilijk in te schatten wanneer je weer kan fietsen.

Uurtje later weer zo'n moeilijk geval. Maar ach, ik kom er altijd wel weer doorheen . Gewoon om de 20 meter uithijgen, goede hoop blijven houden, het avontuur blijven zien. En voor je het weet zoef je weer lekker naar beneden.

Vreemd dat ik de hele weg geen een paddenstoel zie.
Wel appels : langs de weg prachtige appels op de grond , tientallen. Omdat mijn maaltijd gister nogal droog was omdat ik ben vergeten de kiwis van thuis mee te nemen, ben ik toch maar afgestapt om een paar mooie uit te zoeken.
Even verder ook wat peertjes. De kleine paarse pruimen durf ik niet, weet niet of die eetbaar of giftig zijn.

Mooi op tijd kom ik in het straatje van mijn overnachtingsplek. Maar het is verdraaid lastig om de Ferienwohnung te vinden. Ik moet eerst 2 tuinen inlopen voordat ik de goede tref. Kennelijk toch vermoeider dan ik denk, hoewel ik vlak voor het eind van de route nog even gerust heb.

Ik krijg ook de ene fietstas niet van de fiets af. Met tas en al sleep ik de fiets de woning in. In de loop van de avond heb ik zowel die fietstas als de remmen in orde gemaakt. Remmen domweg knopje bij stuurhendel heel eind aandraaien. Fietstas domweg de ophanging van de tas afhalen; dan blijft alleen de ophanging zitten en dan kun je precies zien wat er aan de hand is.

Het huisje is koud , cv doet het niet maar losse elektrische kachel doet het wel, al maaktie flinke herrie. Van de appels maak ik appelmoes, ook voor de komende dagen. Die zit nu in plastic bakjes waar m'n noten en zaadjes in zaten, die kunnen in inmiddels lege zakjes. Morgen kan ik uitslapen, dan heb ik een rustige dag...