DE HAAS OP HANZEPAD

Bij het uitchecken kijkt de dame bij de receptie een beetje verbaasd dat ik kennelijk niets heb genuttigd, geen diner en geen ontbijt. Ik vond de vegan-maaltijd in het menu er niet aantrekkelijk uitzien, schraal in vergelijking tot de sappig aangeprezen vlees en visgerechten. Heb slechte ervaringen met koks die contre coeur diervrij koken.

Vervolgens met m'n tassen naar de fiets die ik had geparkeerd bij een losse stalen fietsstandaard op het parkeerterrein van het hotel. Blijkt mijn fiets midden in een grote diepe plas te staan, het heeft zo te zien de hele nacht geregend.

Ben blij dat ik mijn hoge schoenen aanheb, met normale fietsschoenen had ik de hele dag met doornatte voeten moeten fietsen. Inmiddels heeft het hotel beloofd een andere plek voor de fietsenstandaard te gaan zoeken.

Het miezert, maar daar heb ik met mijn regenbroek helemaal geen last van. Hoewel het vandaag maar een kort stuk fietsen is, trap ik toch lekker door omdat ik in Bremen naar de Kunsthalle wil, waar een tentoonstelling is van Monet - Van Gogh. De route gaat grootdeels langs drukke provinciale wegen. Maar er zitten toch ook heel aardige stukken bij, vooral op het eind, als de route langs de Weser loopt.

Bij de Kunsthal aangekomen, ga ik eerst eens een tijdje buiten op een bankje zitten. Het is mijn bedoeling om me geheel te verkleden, zodat ik een beetje presentabel in het museum kan rondlopen.

Maar ik zie op tegen het gedoe: eerst natte kleren en 1 fietstas in de kluis, dan met andere fietstas naar de kelder waar de toiletten zijn, daar verkleden en alles weer in de tassen zien te krijgen; ik ben vooral bang dat mijn grote schoenen niet in de tas passen, die zijn 3 keer zo volumineus als mijn reserveschoenen. Jammer dan, toch maar als detonerende bezoeker tussen de mooie kunst lopen. Hopen dat de modder niet van mijn schoenen afkomt in de fraaie zalen...

Misschien toch maar eens uitzien naar kleding die er iets beter uitziet dan mijn huidige winter-outfit die ik alleen om functionaliteit uit mijn oude voorraad heb geplukt.

Zoals gebruikelijk ben ik eerst met de lift naar de bovenste etage gegaan, waar de vaste tentoonstelling huist, en dan met de trap naar beneden. Veel zalen zijn op thema bij elkaar gebracht, waarbij dan schilderijen uit allerlei periodes en allerlei formaten op 1 grote muur zijn opgehangen. Op een klein overzichtskaartje moet je dan uitvissen welke schilder welk werk heeft gemaakt. Origineel, dat wel, maar de werken komen op die manier helemaal niet uit de verf.

Weinig Franse Modernen gezien maar de Duitse modernen waren ook mooi.
Heel verrassend vind ik John Cage's 'On the Duty of Civil Disobedience', waarin de gelijknamige essay van Henry David Thoreau is verwerkt.

Na de wat teleurstellende bezichtiging een lekkere vegan lunch in het kleine café van de Kunsthalle.

Vervolgens probeer ik op mijn GPS door het oude Bremen te fietsen, maar dat gaat verdraaid lastig omdat niet alle satelieten gevonden worden. Maar ik heb ruim de tijd dus dat maakt helemaal niks uit.

Op naar het station: ik kijk waar de halte van Eurolines is. Zet de fiets in de stationsstalling, waar hij 31 dagen kan blijven. Met de fietstassen naar wachtbanken in de stationshal, waar ik als blanke eendin tussen allemaal mannen van Afrikaanse afkomst zit. Ik wurm de fietstas die in het ruim gaat in het opvouwbare boodschappen wagentje, dat ik altijd bij me heb voor het geval ik mét bagage maar zonder fiets een heel eind moet lopen. Koop nog een lekker broodje voor onderweg. Als ik vervolgens met het wagentje en daarbovenop de andere fietstas naar de Eurolines halte wil lopen, zakt het wagentje al na 20 meter door z'n wielen, jammer.

In het bus-kantoortje bij de halte kan ik voor 50 cent een mooi plasje doen.

Eenmaal in de bus gaat de tijd ozo snel. Weinig stopplaatsen, we mogen er niet uit.

Bij Amsterdam ontstaat consternatie: de bus rijdt een touringcar parking op, wacht even en rijdt dan toch verder zonder de deuren te openen voor de passagiers die er in Amsterdam uitwillen. Ik zie meteen dat de chauffeur zich kennelijk heeft vergist, het is het verkeerde Amsterdamse parkeerplaats, we moeten nog een half uur naar de andere kant van de stad.

Door die consternatie kom ik eindelijk in gesprek met mijn buurvrouw: een Oekraïnse die in Polen woont en nu een week op bezoek gaat naar haar Oekraïnse vriend die in Nederland werkt.

Aangekomen in Rotterdam besluit ik met de tram naar huis te gaan, ik vertrouw mezelf niet op de fiets, gedoe om die ene fietstas weer uit het kapotte wagentje te wurmen, het is donker en ik ben moe.

Als ik thuiskomt, blijkt Coos me al getracked te hebben: het theewater staat al op. Drinken drinken, ik heb nog een flesje Roosvice-water, maak een mok pittige tomatensoep en een pot thee.

Wat een fijne reis was het weer!!