DE HAAS OP HANZEPAD

Heerlijk vroeg opgestaan. Gelijk bij het wegrijden ga ik weer de verkeerde kant op. Aan het eind van de dag wordt bak regen verwacht, het hoofd segment van de powerbank incl. usb aansluiting heb ik zo beschermd dat er wel een paar druppels mogen vallen, terwijl het zonnepaneel toch kan opladen. Als het erg gaat regenen dan gaat hij opgevouwen in plastic in de nieuwe mount die ik voor smartphone had gekocht. Zit niet helemaal stevig maar met wat extra elastieken wel OK.

Het is wat nevelig, de lichtgrijze gloed maakt de tocht langs het water prachtig. Omdat ik zo vroeg ben neem ik alle tijd voor de schoonheden van Strahlsund. Lekker een beetje rondrijden. Terug op de route blijkt dat de pont die me naar het eiland Rügen moet brengen pad over 3 kwartier vertrekt.

Had ik niet rondgereden dan had ik het veer van een uur eerder gehad, as as verbrande kolen, zeiden we vroeger. Maar de papieren route beschrijving zei dat je ook over de brug naar het eiland kan. Nou die brug gaat zo hoog over het water en heeft zo n grote overspanning, die is niet te missen. Echter hoe kom je er als fietser op. Ik rij naar waar ik denk dat de oprit zou moeten zijn. Maar dat brengt me nergens.

Ik ben zo brutraal om een eenzame wielrenner aan te houden. Ik blijk weer een heel eind terug te moeten. De man doet heel erg z'n best, maar ik kan het allemaal niet onthouden. Ik roep Google Maps te hulp. Maar die blijft zoeken zoeken, dat heeft ook geen zin. Verdraaid de man had het over McDonalds ofzo. Jaja daar is die rotonde. Maar hoe nu verder.

Er loopt een oudere dame. Zij maakt me duidelijk dat ik als fietser niet over die nieuwe brug kan. Ik pak het route kaartje erbij. Oh dan moet u over die Alte Brūcke. Verhip ja, dat stond in de route beschrijving: de oude brug.

Ik ben daar een half uur eerder op zoek naar de opgang van de nieuwe brug al langsgekomen maar heb de straat niet als brug herkend.

Leuk is het wel, die oude brug ligt onder de nieuwe brug. Waarschijnlijk steek ik het water gelijk met het veer over.

Maar vervolgens is het nog heel lastig om op de route te geraken, de snelwegen zitten in de weg en mijn route beschrijving is niet berekend op mijn routewijziging. En Garmin mag van mij niet herberekenen. Maar goed het lukt en ik trap lekker door.

Dan word ik ingehaald door een groep van 6 huurfietsers die allemaal een ticket van het veer aan hun fiets hebben hangen. Dat betekent dat ik toch flinke tijdwinst heb gemaakt ondanks dat gezoek naar de brug. Als ik van mijn papieren route kaart afloop en ik het nieuwe kaartje voorgaats zet, zie ik dat ik die oude brug met hulp van de kaart heel gemakkelijk had gevonden. Juffie Suffie zei mijn vader dan.

Fiets nu door een weidelandschap met wat struiken langs de kant. En ook wel appelbomen, maar ik heb niet zulke goeie ervaringen met valappels, die 2 van gister heb ik weggegooid. Als ik dan langs de rand van de weg weer 50 mooie rode appeltjes zie die ook nog heerlijk ruiken, twijfel ik even. Maar ik rij toch door, al heb ik meteen spijt dat ik er geen foto van heb gemaakt.

Ik passeer het zestal dat een sanitaire natuurstop houdt, plasje in het bosje. Ze halen mee snel weer in. Maar dan staat een tweetal stil bij een boom vol witte appeltjes en zij wil plukken. Precies als ik voorbij kom valt haar fiets. Mij ontsnapt God straft onmiddellijk, helaas heb ik het Duitse equivalent niet paraat... Terwijl het uitgedunde zestal Adam en Eva staat op te wachten, scheur ik hen voorbij. Ik voel me zo sterk, lijkt alsof ik een bundel spieren ben.

Niet veel later zit ik plotsklaps in een lange file van stilstaande auto's die staan te wachten om een veer op te mogen. Ik wurm me er langs, wel een beetje brutaal vind ik. Als ik bij de pont aankom, rijdt net de laatste auto aan boord, het schip is vol, ik mag er als fietser nog op. Wat een geluk zeg, ik had er helemaal geen rekening mee gehouden dat ik het eiland Rügen ook weer af moest, en dat er nog een veer op de dagroute zit. Het is een vrij lange overtocht, mogelijk ook een uurdienst.

Dan weer een heel stuk langs de kust. Het wordt een zandpad. Oeps, ineens zit ik vast, de fiets zakt een eind weg in het rulle zand. Het boekje geeft ook alternatieve routes aan, maar daar heb ik helemaal geen zin in.

Tjonge dat is spannend zeg. Het is afwisselend zand en wat gras, soms ineens een zompig stukje. Als je het al een pad kan noemen, is het toch zeker enkelspoor. Vaart houden is het beste om niet in het zand te zakken.

Een keer in een bocht had het goed verkeerde kunnen gaan als ik niet een beetje geluk, een goeie fiets en een snelle reactie had gehad. Hoe diep ik in het moeras was gekomen als ik uit de bocht gevlogen was, kan ik niet zien zo gauw.

Maar ik vind een heerlijk plekje om te lunchen en even bij te komen (zie video).

In totaal ben ik op dit traject van z'n 6 km slechts 4 personen tegen gekomen. 2 honduitlaters vlak bij een parkeerterrein, een wandelend echtpaar aan het eind bij Neuenkirchen.

Heerlijk om na zijn avontuurlijk traject weer op een asfalt pad te rijden. Ik rust nog even uit bij een voorstadje van Greifswald, de eind bestemming van vandaag en ook van deze fietsvakantie. Is misschien wel een goede gewoonte om niet uitgeput op bestemming aan te komen waar weer allerlei lastige dingetjes geregeld en besloten moeten worden.

Ik zit al een paar uur in mijn pension. Eigenaar niet aanwezig, sleutel in de sleutelbox, ging prima. Wel 2e etage, spullen naar boven sjouwen.

Thee, douche, bloes wassen,muziek,slapen, thee, mail naar Coos.

Als ik bij het pension vertrek loop ik 20 min voor op schema. Niks erg. Het is zo vroeg dat de vroege vogels elkaar en dus ook mij groeten, uitzonderlijk in een toch best flinke stad. Het is echt prachtig weer, blauwe lucht, zon schijnt. Van het voorspelde noodweer is weinig terechtgekomen.

Het busstation is gemakkelijk te vinden. He, er staat een Flixbus. He, die gaat naar Witmar, Hamburg, Bremen, Groningen. De bus start, deur nog open. Ik laat mijn ticket zien, nee mijn bus komt later. Deze bus vertrekt nu. Ongelooflijk, ik zie inderdaad een lijstje met vertrektijden. Er vertrekken per dag 5 bussen, waarvan 2 naar Amsterdam met een uur tussentijd. Die vroege bus was praktisch leeg. Het lijkt erop dat die vroege bus op de terugweg niet over Greifswald gaat. Er gaat ook een bus over Berlin naar Praag, die moet ik in de gaten houden voor mijn vervolg traject.

Ik pak rustig mijn spullen in de grote opvouwbare tas, maar zie dat de ritssluiting kapot is. Ik heb spullen bij me, nog een uur de tijd. En ja hoor het lukt me in notime om de rits te repareren. Apetrots natuurlijk. Voortaan voor de zekerheid toch maar de spanbanden ter versteviging er omheen. Ontlast de rits maar ook de kwetsbare hengsels.

Heb tot aankomst van de bus nog mooi 3844 stappen gelopen. Zo'n 12 uur stilzitten is op mijn leeftijd niet echt gezond.

De Flixman die de fiets op gaat binden, zegt dat het stuur gedraaid moet worden. Verhip, ik heb alle gereedschap ergens onderin een van de ruimtassen gestopt. En zonder de inbussleutel is het stuur niet draaibaar. De man persisteert, op dit rek moet 1e fiets z'n stuur draaien. Ik kan niet op de 2e plek want er komen nog 2 fietsen bij. Ik zeg dat ik misschien wel 5 minuten nodig heb om de sleutel te pakken. Geeft niet. Brrr, spannend. Door mij krijgt bus nog meer vertraging. Waar heb ik die sleutels gestopt? Haal spanband los, rits open, fietstas 1 open, ik kijk heel even, nou nee. Tas 2, ik haal van alles bovenop, dat stop ik in de grote tas, ik graai aan een zijkant en hoera, daar is het gereedschapssetje. Alles snel weer dicht, naar de fiets. Gaat lastig maar het lukt om de bout een slag te draaien, net genoeg het stuur om te zetten. Bij vertrek is de vertraging tot een half uur opgelopen.

De bus zit bijna vol, haast iedereen slaapt. Ik heb dit keer een gereserveerde plek aan het gangpad. Best leuk, dan kun je de weg zien door de vooruit.

Tamelijk voorin zit een man helemaal gedraaid, ik zie de zijkant van zijn gezicht. Zo wonderlijk, als ik door mijn oogharen kijk, zie ik een oud vrouwtje dat mijn kant opkijkt. Zijn door de zon beschenen oor is de neus van het verschrompelde vrouwtje, zijn oorlel is het toegeknepen mondje. Bij de haarscheiding de toegeknepen ogen. Ik probeer het steeds opnieuw te zien en het lukt elke keer. Ik heb een foto genomen en ga thuis proberen het gezicht op een afdruk van de foto te tekenen. PS: Het is niet helemaal gelukt, is eerder een kwajongen dan een oud vrouwtje geworden, maar ik laat de tekening toch maar staan, dan krijg je een idee...

Inmiddels is het zwaar bewolkt. In Nederland schijnt de lucht geel te kleuren door de vele branden in Canada.

Ik zal me verder analoog moeten vermaken tijdens deze lange busreis, want ik heb gisteravond mijn Pono muziekspeler gemold door de USB-stekker verkeerdom in te forceren. Dus kan ik helaas niet het slot van Effi Briest uitlezen, waar ik me zo op had verheugd.

Dan ontdek ik op mijn smartphone dat de NRC heerlijke spelletjes heeft. De powerbank heeft stroom te over, ik ben uren zoet met verschillende woord- en cijferspelletjes.

Vanaf Amsterdam zit een tamelijk luidruchtige, enigszins nerveuze groep studenten die kennelijk een paar dagen op pad gaan, achter me. Grappig wel.

Met een vertraging van 110 minuten arriveren we in Rotterdam. De chauffeur heeft zijn zwarte handschoenen al aan en heeft de eerste fiets al bevrijd als ik kom aanlopen. De volgende fiets gaat moeilijker, met geen mogelijkheid is het riempje los te krijgen waarmee de band op de rail vastzit. Ten einde raad wordt er met Flix gebeld, gesprek in het Pools, foto's opgestuurd. Inmiddels komt de eigenaar van die fiets met een schaartje aanzetten, er wordt even gefriemeld, en hoera, riempje los. Dat herhaalt zich een paar keer tot alle 3 de fietsen, dus ook de mijne, met de wielen op de grond staan.

Zo'n tegenslag op het eind werkt wel verbroederend, we wensen elkaar allemaal een goede nacht. Ik pak rustig m'n spullen op de fiets. Terwijl ik naar huis fiets bedenk ik voortaan voor de zekerheid wat riempjes mee te nemen. Als ik de keldergang van ons appartementsgebouw inloop, komt Coos juist aanlopen, om me te helpen alle spullen naar boven te sjouwen. Een heerlijke thuiskomst. Een heerlijke tocht.