DE HAAS OP HANZEPAD

Veel te vroeg van huis vertrokken. Eerst sta ik 20 minuten op de tram wachtend te vernachelen. En in de stationshal is het even koud als buiten omdat aan alle kanten de deuren openstaan. Maar als ik keurig een kwartier vóór vertrek bij de flixhalte kom, staan de flixmannen, van wie ik er één herken van eerdere ritten, me al op te wachten, ik kan zo de warme bus in, wat een meevaller.

De stoelen zitten heel goed. Ik zit tamelijk achterin, en heb bij de haltes geen last van de kou die door de open deur naar binnen komt. Vanaf Hamburg wordt de verwarming nog een tandje hoger gezet, ik begin te stomen, trek wat kleren uit, en ga in de inmiddels lege stoel bij het gangpad zitten, daar zit ik niet bovenop de verwarming.
Lezen lukt niet meer, vanaf 4 uur is het te donker om nog te kunnen lezen. De leeslampjes doen het niet. Heb hoorboek Effi Briest heel lang beluisterd, moet het nu toch maar eens uithoren.

Als we, 5 minuten over tijd, in Greiswald aankomen, spring ik als eerste uit de bus. Want de zijtassen moeten eerst in een bagage kluis, en dan wil ik de bus naar mijn Radbox nemen, met een beetje geluk komt die er bijna aan.
Helaas, de tijdswinst van mijn spurt wordt meteen teniet gedaan als blijkt dat mijn samengebonden fietstassen niet liggen waar ik ze heb neergelegd. Doodkalm ga ik naar de andere kant van de bus, en ja hoor daar liggen ze.

Bij de betreffende stadsbushalte aangekomen, hoef ik maar een minuutje te wachten. Bij het eindpunt stap ik uit, 800 m. lopen, ben zo blij dat ik de zijtassen niet heb meegenomen, want de looproute gaat over keitjes, mijn nieuwe zijtassen op wieltjes zouden de heerlijke stilte hebben verpest.

Het blijkt heel ingewikkeld om de Radboxdeur met de geheime code te openen. Maand geleden bij het wegzetten van de fiets was er dezelfde moeilijkheid. En uiteindelijk lukte het toen ook. Dus heel kalm 4 keer opnieuw de voorgeschreven noodprocedure uitgevoerd, en floep, de deur van mijn box vliegt open. En, ook niet onbelangrijk, mijn fiets staat er nog in. Bandjes zijn nog keihard, ook heel prettig.

En dan via een kilometers lang, kaarsrecht en doodstil wandel/fietspad naar het pension waar ik al 2 keer eerder heb gelogeerd. En ook nu weer werkt de kontaktvrije incheck perfekt.

Meteen theewater opgezet, tomatensoep gemaakt, het vaste ritueel. Maar dit keer geen zelfgemaakte maaltijd, want ik heb alleen de bagagedragertas bij me, met alleen de hoognodige spullen. Ik scheur de meegenomen kant en klaar lunchbowl open, en dat is een groot succes. Niet alleen compact, direkt eetbaar, maar ook smakelijk en voedzaam. Een aanwinst. Als ik ooit nog zwerver word, dan ga ik leven op minimueslibolletjes en bonduelle lunchbowls.

M'n arrived safely-mail naar Coos doe ik maar niet via WLAN, ik ben niet helder genoeg om de Schlüssel in te voeren ;-0

Ik zet de wekker op 6.50 uur en denk als een blok in slaap te vallen. Maar helaas, het worden vele miniblokjes.

Al vanaf 6 uur hoor ik de vloer van mijn bovenburen kraken. Voor mij nog te vroeg om op te staan. Ik pak 2 van de 3 resterende minibolletjes en ga die in bed liggen oppeuzelen. Keurig volgens schema fiets ik naar het station. Zijtassen uit de kluis. Ik probeer de aan elkaar gebonden tassen aan de fiets te hangen, maar dat wordt niks. Dus met fiets in de ene hand en die zijtassen op wieltjes in de andere hand met 2 liften naar Gleis 2. Na 7 minuten komt de trein al, toch iets te krap berekend. Een aardig meisje houdt de treindeur voor me open, zodat ik fiets en tassen rustig in de trein kan zetten. Trein is praktisch leeg.

Ik begin meteen die fietstassen van elkaar los te maken en op de fiets te zetten. Nou, dat is even spannend. De bagagedragerstas moet er eerst af, logisch anders kan je niet bij de ophanghaken. Maar zelfs dan is het een gepeuter om de 2 haken te bevestigen, het hulpstuk waar ik de bagagedragerstas op klik, zit in de weg. Maar het lukt. Echter, dan moet die bagagedragerstas er weer op. Ik schrik me een hoedje, de ingeklapte trekstangen zitten in de weg. Even doorduwen dan maar. En ploep, hij zit.

Volgende keer zal het vast makkelijker gaan omdat ik al weet dat het moet lukken.

Vervolgens moet ik nog mijn dikke elektrische kousen aandoen. De smartphone waarop ik navigeer aan de powerbank hangen. Voordat ik op bestemming ben, kan ik nog net even genieten van het landschap: berijpte weilanden in een mistig zonnetje.

Het perron in Ferdinandshof is op goede hoogte, zodat ik zonder problemen de bepakte fiets uit de trein kan rijden.
En dan sta ik klaar om op pad te gaan. Met zóó'n smile op m'n hoofd: alles is gelukt!! Helemaal gelukkig start ik om kwart voor 9. Vandaag maar 56 km te gaan, dat moet lukken vóór donker.

Op grond van de routebeschrijving heb ik geen hoge verwachtingen over de dagtocht naar Prenzlau. Eerste stuk meteen al fietspad langs provinciale weg. Grappig dat alle bomenhier genummers zijn.
Maar al vrij snel dient zich een Waldweg aan. En een grindweg, een smalle asfaltweg. Kortom , de eerste helft van de route is heerlijk. Ik doe wel mijn wanten aan, met nieuwe dunne wollen handschoentjes eronder. En ik zet de kousen aan, m'n tenen worden nu al koud. Even later doe ik een petje onder de helm, want de tegenzon staat zo laag dat de helmklep te klein is. Dat werkt perfekt zeg, niks geen last meer van de zon, die werkelijk de hele dag schijnt.

Maar als ik over de helft ben, wordt het reuze saai. Brede provinciale weg, zonder fietspad, gelukkig niet druk, het lijkt niet gevaarlijk. Maar vanwege de lage zon zet ik wel m'n verlichting aan. Na pakweg 10 km is het leed geleden. Wat dorpjes, wat klimmen, en weer een heus modderpad!

Mijn gemiddelde snelheid is niet hoog. Er moet meer geklommen worden dan ik had voorzien. Ben benieuwd hoe dat morgen loopt, dan heb ik 80km te gaan, is eigenlijk een planningsfoutje. Dat wordt vroeg opstaan, en niet teveel foto's maken.

Als ik keurig op tijd bij mijn veel te dure vakantiewoning in Prenzlau aankom, blijkt ook hier de afgesproken sleutelcode goed te werken. Tjonge, wat een groot appartement. Halletje, badkamer, eetkeuken, woonkamer, slaapkamer met een gigantisch 2-persoons bed. Zo'n grote woning is eigenlijk reuze onhandig, want waar zet ik alle spullen neer. Je blijft heen en weer lopen. Besluit meteen om de woonkamer niet te gebruiken, maar in de eetkeuken te bivakkeren. Helaas is daar alleen een te felle plafonniere, ik haal een schemerlampje uit de slaapkamer. Er zijn geen gordijnen oid in de keuken, ik voel me tekijk gezet. Oplossing: ik zet mijn grote zijtassen in de 2 vensterbanken. De badkamer heeft evenmin raambekleding, maar daar lukt het me om een handdoek voor het raam te hangen.

Door al dit ongemak heb ik wel moeite om m'n plezier van de eerste fietsdag te verzilveren. Ik heb wel een boterham gegeten en 6 grote mokken thee uit 1 meegenomen theezakje gepeurd. Maar ik heb nog niet gegeten, terwijl het al half acht is. Dat er wel 100 soorten koffie aanwezig zijn, maar niet 1 zakje thee, helpt ook niet om me hier thuis te voelen.

Maar ik ga nu dan toch eten, en vervolgens bedenken hoe ik morgen op tijd wegkom.