DE HAAS OP HANZEPAD

Net vóór de wekker afloopt haast ik me naar de bathroom op de gemeenschappelijk gang. Neem meteen even een heerlijke koude douche. Heb alle tijd vandaag, hoef maar 50 km. Aanvankelijk was ik van plan om tot Petershagen te fietsen, waar ik een plek heb gevonden om de fiets te stallen. Maar gisteravond zag ik 14 km te kunnen besparen door in Strausberg-Nord de S-Bahn naar Petershagen te nemen. Dat stuk zit niet in de Hanzeroute, dus dat kan ik zonder enige gewetenswroeging skippen.

Ik smeer de minimusli bolletjes voor in de slaaptrein, 3 boterhammen voor tijdens de fietstocht. Maak daarbij zoveel mogelijk voedseldoosjes leeg, zodat ze gestapeld kunnen worden.

Om 9 uur op pad. Fietsend langs een doorgaande weg geniet ik van de neveligheid. Geeft een geheimzinnig sfeertje. Stukje snelle asfaltweg voor doorgaand verkeer. De autos blijven achter me rijden als ze niet kunnen passeren, zonder dat ik het door heb. Pas als ik rechtsaf sla, zie ik de sleep die ik heb veroorzaakt. Dan weer een modderpad, betonplaten met elke keer bonk bonk.

De routebeschrijving gaf rond de 12 km een klim, dat klopt aardig. Maar goed, na die klimmer rond 12 km toch wel weer veel op en weinig neer.

Ik calculeer dat ik toch een beetje moet doortrappen om vóór donker het station te bereiken. Enerzijds ben ik vol vertrouwen dat fietsen in het donker me wel lukt. Maar anderzijds wil ik toch beter de fietsduur kunnen voorspellen. Een gemiddelde dagsnelheid van 10 km per uur is kennelijk te hoog gegrepen.

Vandaag rust ik niet zo vaak, is ook niet echt nodig. Neem me ook nauwelijks tijd om te eten.

De hele dag nauwelijks levende wezens gezien. Ja, een kudde schapen. En 3 wandelaars.

Vandaag geen tegenvallers zoals gister. Wel een technisch probleem: kennelijk is de powerbank vannacht niet opgeladen. M'n smartphone laadt niet bij, en de Garmin evenmin. Gelukkig zit er nog en gewone batterij in, die houdt het nog een tijdje vol. Ik rij net als gister op beide navigatiesystemen. Maar de fietsknoop app op de smartphone laat ik zonder scherm werken, scheelt verlichtingsenergie. De stem van de fietsknoopdame, die zo trouw in de gaten houdt of ik nog op de route zit, wil ik niet missen.

Zo'n 5 km vóórt Strausberg-Nord schakel ik Google Maps in. Inmiddels is het flink gaan schemeren.

Op het station aangekomen, lukt het me zowaar om treinkaartjes voor mij en m'n fiets te voorschijn te toveren. Er zit geen kip in de trein, hoewel het inmiddels 5 uur=spitsuur, is.

Ik parkeer de fiets op een hopelijk veilige plek, en loop met m'n 2 rol-fietstassen en de bagagetas naar het enige perron dat dit station rijk is. Afwisselend stoppen hier treinen naar de ene en naar de andere richting.

Inmiddels is het gaan regenen. Wat een prachtige planning zeg. Drie dagen droog, en ik heb de fiets nog niet weggezet of het begint te regenen! Alle wachtende reizigers passen prima onder 1 afdakje.

Na 50 minuten arriveer ik op Berlin Hauptbahnhof. Nu moet ik een manier verzinnen om de tijd tot 22.56 uur zoet te brengen. Ik ga naar de ruimte voor bagagelockers. In een grote lege locker sorteer ik m'n spulletjes: alles voor onderweg in de bagagedragertas, de rest in 1 fietstas en de lege fietstas op z'n kop op de volle tas met spanbanden vastgezet. De 3e tas past er ook nog bovenop.

Ik zoek op het station een mooie eetgelegenheid. Er is een hele hoek met allerlei kraampjs waar je naar believen kunt zitten. Maar ik ben niet heel enthousiast, en kijk verder. Buiten ziet het er heel gezellig uit door de feestverlcihting. Aan de overkant zie ik een groot pand: Food Factory. Weer net zoiets: allerlei zitjes waar je vrij kunt zitten, allerlei verschillende standjes, voor drank, shusi, gebak enz. Hier bevalt het me veel beter. Mijn oog valt op een vietnamees kraampje, waarvan de uitbater me een vegasoep aanraadt. Een heel grote schaal, met veel slappe mie, wat spinazie en mooie stukken tofu. Heel verfijnd van smaak, helemaal niet voedzaam, wel veel vocht en dat is belangrijk. Tijdens het schrijven van dit stuk eet ik de soep zo langzaam mogelijk om zo lang mogelijk met consumptie te kunnen blijven zitten.
Dat geintje kan ik nog twee keer uithalen door bij dezelfde man een verse fruit-thee te bestellen. Maar dan om 10 voor 9 komt een vrouw langs om te waarschuwen dat de zaak om 9 uur gaat sluiten. Veel klanten zijn er trouwens niet, en de klanten die er zijn consumeren maar weinig. Kan me niet voorstellen dat deze Food Factory rendabel is.

Omdat ik nog rammel, ga ik naar de eethoek in het station, waar ik een Apfelkuchen en een mango yoghurt neem. Officieel sluiten ze hier ook om 21 uur, maar ik kan alles nog op m'n gemakje naar binnen werken. Dan naar het Wartebereich, dat ik 10 jaar geleden toen ik urenlang heb zitten blauwbekken, nooit heb gevonden. Er zit maar 1 man, die nu en dan bezoek krijgt van andere zwervers. Heel verschil met Paris Gard du Nord, waar de wachtruimte altijd vol bezet is. Ik ga de handgeschreven tekst in m'n smartphone zetten. Totdat 2 agenten de 2 wachtenden vriendelijk verzoeken om een vervoerbewijs te tonen. De zwerver wordt vriendelijk naar de uitgang begeleid, ik mag blijven zitten. Oepps, ik kán helemaal niet blijven zitten, want het is hoogste tijd om het toilet op te zoeken, en dan fluks naar het vertrekperron te gaan.

De dames-slaapcoupé in de European Sleeper wordt door 4 vrouwen bezet. Ik slaap beneden. We maken meteen de bedden op, licht uit. Slapen lukt me helaas niet echt. Toch is het heerlijk om gestrekt te kunnen liggen. Er zijn meerdere plaatsen waar de trein stopt, maar er worden geen aankondigingen gedaan.

Ineens staat de andere beneden-slaapster met veel kabaal op, ze rukt kwaad de afgesloten deur open, komt chagrijnig terug: "Verspätung, ich dachte wir wären schon in Amsterdam".
10 minuten later wordt omgeroepen dat we Amsterdam naderen.

Ik vouw m'n beddegoed op, maak toilet, en in notime arriveren we in Rotterdam.

De tram staat al op me te wachten. Doodmoe maar heel voldaan kom ik thuis, lekker de hele dag bijslapen!