DE HAAS OP HANZEPAD

Ben diep in slaap als om 7 uur de wekker afloopt. Zoals gebruikelijk vóór een reis kan ik moeilijk in slaap komen. Maar dit keer is het malen heel nuttig: ik ben vergeten mijn routes op de Garmin te zetten. En ik ben m'n hoofdband vergeten, die is beneden 8°C essntieel! Zoeken, zoeken, en eindelijk op een heel verkeerde plek gevonden. Daarna slaap ik als een roos.

Ik besluit om een hele kledinglaag op de treindag niet aan te doen, te warm is ook niet fijn. Het lukt me om truitje, maillot en dikke kousen nog in mijn fietstas te proppen. Ik reis met 1 fietstas op m'n rug, plus een schoudertas voor gebruik in de trein. De 2e fietstas zit met een spanband aan de 1e tas vastgebonden, zodat ik al fietsend genoeg bergruimte heb. Bedoeling van dit alles is om op de thuisreis met tas op de rug en fiets aan de hand makkelijk de treinen in en uit te kunnen.

Als ik met die zware tas op m'n rug naar de tram loop, troost ik me met de gedachte dat dit de langste wandeling van dit reisje zal zijn. Ben 1 tram te vroeg en loop op m'n gemakje naar het perron waar mijn Intercity Direkt naar Hilversum moet aankomen. Ik zit nog geen minuut op een perronbankje of de trein, die pas over 20 minuten vertrekt, komt al aangereden. Rotterdam is eindppunt, ik kan alvast naar binnen, lekker warm...

De hele reis verloopt vloeiend. Overstap in Hilversum, 3 kwartier wachten is wel lang, op perron waait het en zijn alle banken bezet. Ik ga naar beneden, op een van de banken zitten; leuk, er lopen veel mensen voorbij. En: er staat een piano. Zal ik? Het is heel lang geleden dan ik heb geïmproviseerd op m'n piano. Ik zoek even in mezelf of er wat muziek bij me komt opborrelen. En ja hoor: het is een dialoog tussen 1 sombere lage toon, en een zich herhalend, vragend melodietje voor de rechterhand. Ik doe het gewoon, ga zitten, zoek even de toonsoort, en dan, best uitzonderlijk voor mij, kan ik het zojuist verzonnen thema heel aardig herhalen. Duurt maar een paar minuten, maar ik heb m'n openbare debuut gemaakt!

De Duitse ICE-trein naar Berlijn blijkt zo'n oude rammelbak met zeer hoge instap te zijn. Reservering niet verplicht, maar Fahrgäste zonder reservering lopen bij elke halte grote kans te moeten verkassen. Ondanks de onbevoegde persoon op het spoor maar weinig vertraging.

Twee keer overstappen, dan in Petershagen kijken of m'n fiets nog in de Sammelgarage staat. Ik toets mijn codes in om de grote deur van slot af te halen, maar krijg tot 2 keer toe als antwoord: nicht berechtigt. Dan ga ik bij de deur kijken: hij is op foute wijze dichtgeschoven, lijkt op verkeerde rail te staan, maar kan gewoon worden opgeschoven, en mijn fiets + helm staat er ook nog.

Nog een half uurtje treinen verder naar het eindpunt Strausberg Nord, waar ik een hotel heb op het voormalige vliegveld: Aviators Guest House. Het lukt me alweer niet om met de verstrekte code in te checken. Het is ook stikdonker. Met telefonische ondersteuning van de host geraak ik toch binnen, ik heb een mooie Einzelzimmer, met allerlei luchtvaart-snuisterijen. De tafel waaraan ik schrijf lijkt wel een vliegtuigvleugel.

Vervelend is dat mijn achterband te zacht is. Ik heb wel een pomp, maar weet die niet aan de praat te krijgen. Gelukkig is Coos thuis, en hij geeft me telefonsiche aanwijzingen. Uiteindelijk lukt het toch. Twee wetenswaardigheden: het Franse ventiel moet echt ver uitgedraaid worden. En als pompvrouw moet je zeer fit en geduldig zijn: ik heb minstens 5 series van 30 slagen moeten doen om de band op spanning te krijgen! Vooral op het laatst is dat heel zwaar.

Vóór slapengaan en morgen vóór vertrek nog even controleren of de band nog hard is.

Hoe fraai en prettig ik m'n hotelbed bij het niet gebruikte vliegveld ook vond, het was een rommelige nacht. De douche helpt ook niet echt, wil niet lekker koud worden. Maar grote meevaller: m'n fietsband is nog even hard als ik hem gisteravond heb opgepompt.

Vandaag heb ik een luxeprobleem: ik mag niet te vroeg op pad gaan want de dagafstand is maar 47km, en ik kan pas vanaf 15uur inchecken. Ik reken inmiddels met een uurgemiddelde van 8km, in plaats van 10km die ik tot voor kort aanhield. Ik wilde om 9uur vertrekken en dat is mooi gelukt.

Met oog op de voorspelde motregen trek ik meteen de regenbroek aan, zit prima en dan hoef ik onderweg niet te dubben wel of niet aandoen.

De Garmin wil de routes die ik de nacht voor vertrek nog heb geladen, niet tonen. Paar keer opgestart, maar niks hoor. En mijn favoriete fietsknoop levert in Brandenburg geen kaart. Ik rij domweg op het spoor van Fietsknoop, dus zonder onderliggende kaart, zet hem wel op de grootste nauwkeurigheid. Als er iets misgaat moet ik dan maar Google Maps erbij pakken.

Bij het fijntunen van de route had ik het bijzondere kerkje van Prädikow ingepland, maar gek genoeg is dat stukje op en neer niet te zien op fietsknoop, vreemd. Een plaatselijke inwoonster weet me natuurlijk wel de weg te wijzen. Een wat gammel hek laat zich soepel openen. Voordat ik aan de kerkdeur ga rammelen, besef ik dat het zondag is, half elf, dus kerktijd. Ik hou rekening met de mogelijkheid dat de gemeente in stil gebed is. Maar nadat ik de 2 deuren heel zachtjes heb geopend, blijkt dat er niemand is in het kleine kerkje. Ik hoor meteen de lange nagalm, en kan het niet nalaten om even m'n bekende boventoonzang te proberen. Nou de boventonen willen niet, daar moet ik meer op oefenen, maar het klinkt prachtig met die nagalm.

Het is een heerlijke tocht vandaag. Wat me elke keer zo goed bevalt is de afwisseling: makkelijk asfalt, hobbelige keien, zand, modder, gatenweg, betegeld fietspad. Alles vereist weer een andere concentratie, dat is prettig.

Het is leuk om door het plaatsje Buckow te rijden, er zijn meerdere hotels, maar vooral op het eind een prachtig hoog gelegen chic hotel-restaurant. De omgeving is heel mooi; ik denk dat je hier alle kanten op kunt wandelen.

En dan ineens staat er een groot wit paard op de weg, vlak bij een weide met zeker 15 witgrijs gevlekte paarden. Ik durf geen foto te nemen, ik weet absoluut niet met paarden om te gaan, en ik zou niet graag met die schimmel in aanvaring komen. Ik neem me meteen voor om buurtbewoners te waarschuwen als ik ergens een woning zou treffen. Inderdaad is er, na een onbewaakte spoorovergang? een huis. Ik bel aan, de man snapt meteen welke paarden ik bedoel, maar hij kent de eigenaar niet, en bovendien worden die dieren verwaarloosd, ze worden nooit gevoederd. Het verbaast hem niks dat er één het hek overgesprongen is. OK, dan valt er niks aan te doen. Vrolijke Weinachten.

Zoals je op de foto's ziet, zijn er hartje winter best nog veel groene velden. Zie zelfs bloemetjes: grote velden bloeiend mosterdzaad als groenbemester.

Op een mooi uitzichtpunt staat een heerlijk bankje, mooi tijd voor een boterham.

Bij het gehucht Diedersdorf onderbreek ik de Hanzeroute. In eerste instantie dacht ik hier te kunnen overnachten en wel in Schloss Diedersdorf. Maar toen ik dit in de route wilde inplannen, bleek dit hotel zo'n 80km westzuidwestwaarts te liggen van het gelijknamige dorp Diedersdorf! Gelukkig vond ik 2km verder een hotel waar ik een kamer kon boeken.

Eerlijk gezegd speel ik de hele dag al met de gedachte om in Seelow ergens thee met gebak te nemen. Mezelf verwennen als het nog te vroeg is om in te checken. En ik bedenk dat ik nog vóór ik naar m'n hotel ga even langs de plaatselijke kerk fiets, misschien is er zo vlak voor kerst wel een concert. En ja hoor, op de 21ste om 17 uur een kerstconcert met koor enzo. Dat is leuk! Een uitspanning blijkt er niet te zijn, dus dat gebak hou ik nog tegoed.

Iets voor drieën ben ik bij het hotel, fiets aan een lantaarnpaal, op naar de sleutelcode. Die werkt perfect, gelukkig. Ik heb een ruime kamer op begane grond. Meteen thee zetten, en languit op bed uitrusten om op tijd fris en vrolijk naar concert te gaan.

Ik ga zo mijn avondmaaltijd klaarmaken, dan zelf een mooi concert op m'n Pono samenstellen, en nog een stukje lezen.

Het is pas half 5 als ik bij de kerk aan kom lopen. Tjonge, geen kip te zien, van buitenaf zie ik ook maar weinig licht in de kerk. Het duurt even vóór het kwartje valt: de 21ste was gister. Jammer dan. Ik loop door het plaatsje, valt weinig te beleven. Alleen een sushi-restaurant. Dan maar weer naar het hotel. Suf genoeg loop ik een halve kilometer te ver, moet m'n gps raadplegen om zeker te stellen dat ik inderdaad weer terug moet lopen.

Morgen hoef ik maar 36 km, maar er wordt vanaf 13 uur regen en sneeuw verwacht, dus ik kan maar beter zorgen dat ik om 8uur op pad ga.