DE HAAS OP HANZEPAD

Grappig, het bed ligt niet lekker, is te hard, m'n botten zitten in de weg; maar toch lekker geslapen. Word gelukkig vanzelf wakker, want ik had de wekker wel gesteld maar niet aangezet.

Terwijl ik de boterhammen voor vandaag aan het smeren ben, en bedenk dat ik een beetje krap in m'n brood zit, schiet me ineens te binnen dat het hotel me een gratis ontbijt aanbiedt, dat komt mooi uit. Een eitje en yoghurt gaan er ook wel in, al doe ik tijdens mijn fietsreisjes net alsof in vegan ben.

Als ik de gangdeur open doe om naar de ontbijtzaal te gaan, staat in de tegenoverliggende deuropening een vrouw met mijn postuur, haar en kleerkleuren: een halve eeuw jonger kamermeisje. Is voor mij zo'n rare gewaarwording, net alsof mezelf met een ander gelaat in een spiegel zie. Ik kijk kennelijk heel verrast, de vrouw staart me vragend aan. Ik probeer mijn gewaarwording in het Duits uit te liggen, maar ze begrijpt er niks van, ze spreekt alleen Pools. Tegen de tijd dat ik Google Translate erbij heb gepakt, lijkt ze van de aardbodem verdwenen.

Omdat ik vandaag met de trein van Frankfurt (Oder) naar Berlijn ga, wil ik maar één fietstas in gebruik hebben. 't Is een beetje proppen, maar het lukt min of meer. De 2e tas zit opgevouwen in de 1e. De tas kan redelijk waterdicht worden gesloten. Maar ik hou een klein nylon tasje over dat ik met een band op de bagagedrager vastknoop.

De Garmin heeft goede zin, hij kan m'n dagroute naar Frankfurt vinden. De smartphone gebruik ik niet, wel eens goed om zonder enig besef van tijd en afgelegde afstand te fietsen.

Het is niet echt een boeiend trajekt, maar ik heb er toch lol in.

Frankfurt binnenrijdend, blijkt dat de aangegeven route langs de Oder over grote lengte is afgesloten; weet niet wat ze aan het doen zijn, maar het ziet er indrukwekkend uit. Toch wel handig dat ik op Garmin kan zien hoe ik bij het station kan komen. Als ik via een grotere weg weer op de aangegeven spoor kom, blijkt mijn route fout, hij stuurt me over wandeltrappen. Rond het station is het heel lastig om de juiste weg te vinden, door grote hoogteverschillen, het station ligt veel hoger dan omliggende straten. Als ik hier volgende keer mijn tocht ga vervolgen, moet ik hier goed op letten.

Als ik dan na al dat gehannes op het station aankom, staat een trein naar Berlijn op punt van vertrekken. Ik waag de gok, en ondanks tergend trage lift kan ik nog net als laatste de trein in; het fietsdeel was niet al te ver weg.

Anderhalf uur eerder dan gepland kom ik aan in Berlijn Ostbahnhof. Ik ga lekker fietsend naar mijn Easy Lodge. Tot mijn verbazing kan ik een heel eind over een Fahrradweg, dwars door Berlijn! Ik heb er gauw een foto van genomen, anders geloof ik later mijn eigen verhaal niet meer. Eerlijk gezegd ben ik in eerste instantie de lodgelocatie domweg voorbij gereden, en heb ik vervolgens op een heel verkeerde plek gezocht. Toen maar Google Maps ingezet, die me weer terugbrengt naar de plek waar ik een kwartier eerder ook al was. Maar nu beter opgelet, en ik zie dan een dichte schutting met een onopvallende schuttingdeur met een codeslot waarvan ik inderdaad de code heb gekregen.

Op klein terrein staan pakweg 20 speels geschakelde tiny houses. Mijn lodge staaat aan het eind, wat nadelig is omdat ik dan verder moet lopen naar de gemeenschappelijke sanitairruimte, maar voordelig omdat naast mijn huisje een mooie paal staat waar ik de fiets aan vast kan binden. Aanvankelijk wil ik de fiets mee naar binnen nemen, maar dan kan ik helemaal m'n kont niet keren.

Eerst de elektrische radiatorkachel aan gezet, dan een uurtje rusten.

Voor vandaag staat een Comfort Bowl van Appie op het menu. Kant en klaar, kan koud gegeten worden, maar warm is natuurlijk lekkerder. Ik zie ineens een slimme manier om het pak op te warmen: ik steek het tussen de radiatoren van het elektrische kacheltje. Onderwijl ga ik door de motregen naar het gemeenschappelijk gebouw om m'n 2 bekers, bidon en boterkuipje met water te vullen.

Als ik terugkom in het huisje, blijkt het pak met eten helemaal bol te staan, ik krijg het niet meer los. Onmiddellijk doe ik de kachel uit en bedenk dat ik reuze geluk heb gehad; als het zak geknapt was, had dat een reuze bende gegeven: kikkererwten in tomatensaus over het beddengoed, brrr.

Ik ga de tas inpakken voor de thuisreis, en dan muziek en slapen. Morgen om 7 uur op.

Vannacht een beetje zitten stoeien met de elektrische kachel; op de maximale stand wordt het me toch te warm!

Omdat ik m'n ene fietstas gisteravond al helemaal had ingepakt, en m'n ontbijtje en het dagrantsoen krentenbollen al waren gesmeerd, kan ik vlot vertrekken tijdens de schemering.

Als ik de poort van het terrein achter me dichttrek, kijk ik nog even of de ingang het echt zo moeilijk te herkennen is dat je er voorbij rijdt; oordeel zelf zou ik zeggen.

Fietsend door Volkspark Hasenheide voel ik me uiteraard helemaal op m'n gemak. Maar er zijn ook hele stukken die uitblinken in lelijkheid. Er is heel weinig verkeer, het is kerstvakantie, en de winkels zijn nog gesloten.

Op station Gesundbrunnen, waar mijn IC 146 vertrekt, is een grote bio-supermarkt, waar ik mooie oesterzwammen kan kopen voor ons kerstdiner: stoofperen met opperdoezerronde en zwammen: hmmm.

Op het vertrekperron wacht me een flinke domper: Konsumverbot für Cannabis...

Als de trein komt binnenrijden, sta ik al ongeveer op de goede hoogte: de laatste wagon is voor de fietsers.

Gesundbrunnen is de beginhalte van deze route, er is ruim voldoende instaptijd. Het lukt me om de fiets zonder tas de trein in te hijsen. Het fietscompartiment is helemaal leeg. Mijn gereserveerde plek is helemaal tegen de passagierscabine aan, de fiets moet in een hoge haak gehangen worden. Er is echter geen sprake van dat mij dat zou kunnnen lukken. Bij alle plekken staat een bordje Gereserveerd.

Ik heb mijn fiets gewoon in lengterichting met beide wielen op de grond gezet, en met kabelslot vastgeketend, daardoor 6 zogenaamd gereserveerde fietsplekken blokkerend. De eerste die beklag doet, mag me helpen de fiets op te hangen. Maar ik geloof nooit dat die plekken echt gereserveerd zijn.

De conducteur maakt bezwaar, maar ik mag mijn fiets wel aan een lage standaard hangen. Volgende keer zal ik een plek in het midden reserveren. De hoge ophanging is alleen aan de uiteinden, om de doorgang naar balkon en naar zitplaatsen vrij te laten.

Op mijn ticket, dat ik vorige week op het station in Rotterdam heb gekocht, staat dat ik in Amsterdam zou moeten overstappen. Maar dat lijkt me heel onhandig; punt 1 moet ik dan van perron 13 naar het ver buiten de overkapping liggende perron 2, dat haal ik nooit binnen 7 minuten, gesteld al dat mijn trein geen vertraging heeft. Maar bovendien gaat die overstaptrein over Haarlem, en is de Intercity Direct van Amerfoort naar Rotterdam veel sneller. Deze overstap had ook in Hilversum gekund, maar daar stopt beide treinen korter. Als ik in Amersfoort, mooi op hetzelfde perron, op de IC Direct sta te wachten, wordt een vertraging bij Haarlem omgeroepen ivm een persoon op het spoor: was dus een goede beslissing om in Amersfoort uit en over te stappen!

Als ik in Rotterdam naar huis fiets, valt me de levendigheid van de stad op.
Veel verkeer, voetgangers. Heerlijk om weer thuis te zijn!