DE HAAS OP HANZEPAD

Omdat er allerlei spoorwerkzaamheden zijn in de Randstad, kan ik alleen met de stoptrein over Abcoude naar Amsterdam CS. That takes time. Terwijl de IC naar Berlijn pas om 10 uur vertrekt, zit ik al vóór achten in de stoptrein. Met fiets. Op een werkdag.

Je snapt het probleem: fiets in de spits is niet toegestaan. Mijn hoop dat er geen ticketcontrole zou zijn wegens grote drukte, komt uit. Maar voor die illegale fiets komt de conducteur speciaal naar onze wagon. "Van wie is deze fiets?"

Ik meld me meteen en wurm me tussen de mensen door naar haar toe. Als ik desgevraagd zeg dat Berlijn de eindbestemming is, wordt haar houding meteen milder, ze gebruikt haar discretionaire bevoegdheid om de fiets te gedogen. Want dat een fiets met buitenlandse eindbestemming in de spits wèl zou zijn toegestaan, is een illusie.

Een volgende keer moet ik een list verzinnen. Enfin, volgende keer hoeft de fiets niet mee, want ik heb een fietsbox gehuurd in Berlijn!

Overstap op IC Berlin gaat prima.
Vreemd is alleen dat ik wèl een gereserveerde zitplaats heb, maar dat niet bekend is wèlke zitplaats voor mij is gereserveerd. Alleen het nummer voor de fietsplek is genoteerd ...

Als ik in het hotel aankom is het al flink aan het schemeren. Ik wil nog de stad bekijken want het is niet gezegd dat ik hier ooit weer kom. Dus meteen een wandelroute gezocht en gevonden.

Door park en langs Oder naar het centrum. Terwijl het al praktisch donker is, lukt het toch om foto's te maken met m'n smartphone. Om half 8 weer terug in het hotel, apetrots dat ik toch weer 6 km heb gelopen.

Gedouched, gegeten, gelezen, muziek geluisterd, en geprobeerd te slapen maar dat was moeilijk.

Ik schrik me suf als om half zeven de wekker afloopt, ik sliep net zo lekker!
Toch meteen opgestaan, brood gesmeerd en opgegeten tijdens het aankleden.

Om 7 uur trek ik de kamerdeur dicht.
Maar ik heb nog een half uur nodig om de fiets op te pakken.
Vooral de powerbank annex zonpaneel kost veel tijd. Ik heb een nieuwe manier gevonden om die aan te stuurstang te bevestigen. Maar omdat het vandaag niet droog blijft, moet ook de doorzichtige regenhoes erop, en dat is een heel gepruts door de kabels die in de weg zitten.

Omdat het miezert doe ik meteen de regenbroek aan.
Fietsbril hoeft niet als het zo vochtig is, dat is wel prettig.

De route op de GPS track is heel anders dan in het routeboekje is beschreven. Kennelijk waren de onverharde wegen inmiddels te slecht geworden.

De route loopt nu voor de een aanzienlijk deel over fietspaden langs doorgaande wegen. Niet echt geweldig. Maar er zijn ook een paar mooie stukken.

Met nog pakweg 15 km te gaan opeens een opbreking van een plaatselijk weggetje, met aangegeven omleiding. Zou ik het hele laatste stuk alsnog over een fietspad langs drukke weg moeten. Dat is balen. De weg ziet er niet echt afgesloten uit, geen werkers te bekennen.

Hoewel het in Duitsland tamelijk riskant is in verband met de strenge opvattingen over bouwwerkplaatsen, waag ik het erop: ik ga de opgebroken weg op. Op een paar plekken is de bovenlaag verwijderd, waardoor een zandgrindweg ontstaat, prima rijdbaar. Het lukt om mijn route te volgen.

Op het eind van de dagroute kan ik hotel niet vinden. Er staat een bankje waar ik rustig de aanrijroute voor het geboekte hotel bestudeer. Lekker uitgerust ga ik weer op pad. Bij hotel aangekomen zet ik fiets met alles drop en dran op slot om in te checken: is mijn naam niet te vinden in het systeem.
Als ik mijn smartphone erbij pak, blijkt dat ik in het verkeerde hotel zit...

Weer een eindje teruggefietst, jahoor, dit is het juiste hotel. Als ik hier de receptie binnenkom, weet de aanwezige dame meteen mijn naam. Kennelijk ben ik vandaag de enige alleenreizende vrouw in dit ausgebuchte hotel.