DE HAAS OP HANZEPAD

Weer een prima nacht, hoewel een hotelkamer zonder raambekleding wel ongemakkelijk is, zeker gezien m'n nachtelijke plasserijen tijdens fietsreizen.

Bij opstaan is het erg mistig, het belooft dus een zonnige dag te worden.

Als ik m'n hele resterende bruinbrood heb gesneden en gesmeerd, kan ik de etenstas opdoeken: alles is schoon op, behalve het voer voor de laatste 24 uur van deze reis. Dat verdwijnt in de bagagedragertas.

Terwijl ik m'n fiets sta op te binden, hoor ik ineens een vliegtuigje opstarten. Ik kan er een filmpje van maken, hij komt alleen langs taxiën, maakt dan een U- bocht, maar door de mist zie ik dan niks meer: filmpje waardeloos.

Het fietsen in de mist is heerlijk, spookachtige nevel. Om een uur of 10 trekt de mist op en even later begint inderdaad de zon, die we gister al hadden verwacht, te schijnen aan een hemelsblauwe lucht.

Maar rond half 11 waren er vlak bij elkaar 2 zenuwslopende trajecten, beide aan de Kunersdorferstraße in Neuseddin:

Eerst een vrij lange, nauwelijks verlichte tunnel onder het spoor door, waarbij het tweerichting-fietspad aan de linkerkant ligt. Betekent dat ik vlak langs het razende snelverkeer moet rijden. Het is een geweldige herrie van het zware verkeer in de tunnel. En onderwijl smeek ik dat me geen fietsers tegemoet zullen komen, dat lijkt me helemaal doodeng. Het lot is me welgezind: geen tegenliggende fietsers en ook geen paniekblackout.
Maar ik vind deze tunnel echt gevaarlijk en onverantwoord.

Net als ik bijgekomen ben van de schrik, kom ik opnieuw in de narigheid: de drukke doorgaande tweebaansweg heeft geen fietstrook, en er is veel zwaar verkeer.

Ik kijk het even aan, en besluit dat ik me hier niet aan ga wagen. Ik zie als enige mogelijkheid om het naastgelegen bos in te duiken. Is door de dwarsliggende omgevallen bomen ook nauwelijks te doen, maar je moet wat. Dan verschijnt dichter langs de drukke weg iets wat op een grasachtig voetpad lijkt. Fietsen lukt min of meer.

Iets verderop zie ik op de GPS een ingewikkeld kruispunt, en net als ik me afvraag hoe ik dat in hemelsnaam kan tackelen, zie ik tot mijn stomme verbazing ineens een verplicht fietspad aan de linkerzijde van de drukke weg, zomaar vanuit het niets. Via dat fietspad is het ingewikkelde kruispunt een peuleschil.

Voordeel van zoveel narigheid is, dat ik zonder mopperen hele einden over hobbelkeien rijden wil: alles liever dan naast voortrazend vrachtverkeer te moeten fietsen! Ik heb vandaag wel een beetje last van het derdedags effekt: ik voel me minder fit.

De binnenkomst in Brandenburg is niet aantrekkelijk, ook al om de treinspits te mijden rijd ik meteen naar het station. De eindeloze rij lege fietsstandaarden is wel weer grappig.

Op het station van Brandenburg an der Havel komt de trein al snel aan. De trein stroomt leeg, ik stap als enige in. Brandenburg is kennelijk eindpunt. Terwijl de trein op vertrek staat te wachten, bind ik de inmiddels lege voedseltas op de andere tas. Bedoeling is dat ik, als de fiets in Berlijn achterblijft, alle bagage makkelijk kan rollen; zie de foto die ik thuisgekomen maakte.

De trein is helemaal niet druk, er komen wel wat fietsers maar die gaan slechts 1 of 2 haltes mee. En dat op vrijdag tegen spitsuur... Na Hauptbahnhof rijdt de trein nog verder naar Berlin Ost, maar het is geen enkel probleem om de trein uit te komen. Vlak voor Berlin Hbf hang ik de rolfietstas aan de fiets, ik klik de bagegedragertas vast en here we go.

De lift op Hbf is altijd een dingetje. Is mij nooit duidelijk wanneer ik op Erdgeschosz ben. Gelukkig zijn er heel veel aardige mensen, zodat ik dit keer niet een paar keer op en neer hoef. Ga naar buiten en zie de Food Factory waar ik straks ga verpozen.

Maar eerst op zoek naar de Radbox die ik voor een maand heb gehuurd. Moet ergens onder het spoor zijn. Gelukkig heb ik een foto van de boxen, en ik gok dan dat het daarginds ergens moet zijn.
Hoera, klopt.

Dan proberen de box open te krijgen, in Greifswald was dat bepaald niet simpel.
Hoera, lukt. Waarschijnlijk ben ik nu slimmer of minder uitgeput, wat praktisch op hetzelfde neerkomt.

Ik heb een bovenbox. Is zowel voor mij als voor de boef lastiger. Maar het lukt om mijn zware fiets in de beugel te zetten. Ik zet hem goed op slot. Het lukt ook om beugel met fiets naar boven te tillen.
Maar helaas, mijn stuur is te hoog, fiets past niet in box...

Ik kijk hoe het stuur gekanteld kan worden, maar zie geen logische bout. Toch de fiets maar weer naar beneden, slot er weer af. Nu zie ik een bout die met 10-12 newton is vastgezet. Krijg ik hem los met mijn inmiddels opgespoorde inbussleutel? En is het wel de kantelbout?
Hoera, ik krijg hem los en meteen kantelt het stuur.

De remhendels steken nu omhoog, kunnen eventueel ook nog gedraaid worden. Maar eerst eens kijken of het zo gaat. Omdat ik het kabelslot nog niet heb bevestigd, dondert de fiets bijna van de standaard af bij het omhoog tillen.
Maar gelukkig, fiets past. Nog even een gepruts om de 2 sloten op slot te zetten.

Het gereedschap weer terug in de roltas, foto maken en de box kan dicht.

Eigenlijk vind ik het nog te vroeg om te eten, trein gaat pas om half tien. Ik wandel naar de Spree waar nog net een glimpje zon schijnt op de jongelui die met zelf meegenomen drankjes langs het water zitten te socializen.

Om 6 uur zit ik in de Food Factory in dezelfde gerieflijke stoel als vorige keer. Ze hebben de meeste comfortabele stoelen door houten banken vervangen, ik heb geluk dat deze vrij was. Bij de Vietnamees weer die heerlijke kleurige thee gehaald, daarna Pho Suppe [tofu], toen elders een heerlijke Himbeerenbrownie gehaald en met jasmijnthee van de Vietnamees. De gasten in het tafeltje naast me zijn verbaasd dat ik dat allemaal naar binnen krijg...

De trein naar Frankfurt Mainz blijkt bij aankomst op het perron zo druk, dat ik staand alsnog een zitplaats reserveer. Ben heel trots dat het me nog lukt ook. En op m'n gereserveerde zitplaats staat dit al keurig aangegeven als ik een paar minuten na reservering ga zitten.

Eenmaal in de trein zit ik te genieten van het rustige sfeertje. Ook de talrijke aankondigingen van tussenliggende station gebeurt op een lekker slaapverwekkend toontje. Ik zet de wekker op de vermoedelijke aankomsttijd, want anders grote kans dat ik vergeet om uit te stappen.

In Frankfurt Hbf kan ik lekker nog even rondwandelen. Hoewel midden in de nacht, is het station nog heel levendig, er zijn nog een paar eettenten open, prettige sfeer. De IC naar Eindhoven komt uit Zürich, heeft zeer felle verlichting, en zit vol hangenden jongeren. Ik zet mijn zonnepetje op en verschuil me onder m'n jas die aan een hoog haakje hangt.

Onze trein komt met geringe vertraging aan in Eindhoven, en wat een geluk: de vorige trein naar Rotterdam heeft 10 minuten vertraging, geen wachttijd zoals gepland, we kunnen meteen door in een eerdere trein. Ook in Rotterdam kan ik zo in de tram stappen...