DE HAAS OP HANZEPAD

Om half 6 loopt thuis de wekker af. Heb toch wel een uurtje nodig om weg te komen. Pas op het laatst is duidelijk dat alle bagage in één fietstas en de toptas past. De tweede fietstas wordt leeg op de eerste vastgebonden. De toptas erbovenop. Zo kan ik het geheel met één hand rollen, wat een uitvinding die rolfietstassen. Met al het eten dat ik weer bij me heb, is het een heel gewicht!

Op Rotterdam Centraal ben ik keurig op tijd voor de trein naar Hilversum. Het perron loopt aardig vol. De trein die komt aanrijden is maar kort.
Ik ren met m'n spullen naar het achterste deel van de trein waar het veel rustiger is. M'n slimheid en snelheid worden beloond, ik kan juist de laatste zitplaats bemachtigen. Vóór in de trein schijnt het extreem druk te zijn, de ťreinmanager vraagt 2 keer om in te schikken zodat iedereen mee kan.

Bij overstap in Hilversum de eeuwige vraag waar de wagon van mijn plaatsreservering gaat stoppen, in Hilversum geen borden met de wagonvolgorde van internationale treinen. Eenmaal in de trein zit ik een beetje te experimenteren met Polarsteps, een Nederlandse reisapp. Het toevoegen van foto's gaat reuze makkelijk, mits je de foto's op de smartphone maakt natuurlijk. Het idee dat zowel tekst als foto's meteen online gezet kunnen worden, is wel heel aantrekkelijk. Je kunt mijn reis volgen op Polarsteps

Ook in Duitsland rukt rechts op: politie doet grenscontrole in de trein, kan me dat van andere treinreizen niet herinneren...
Maar verder is de trein is heel rustig, die reservering was niet nodig geweest. Ik zit een beetje te slapen.

En dan ineens naderen we Spandau, het gaat nu opschieten! De treinreis is echt reuze snel gegaan.

In Berlijn loop ik nu zo naar de Radboxen, het lukt me om de Radbox open te krijgen, hoewel dat toch knap lastig is: je moet 4 getallen precies goed invullen, en dan nogmaals inloggen. Ik trek de fiets naar beneden en schrik ik van de laag stof die overal op zit. Zodra ik de fiets uit de rails heb genomen begin ik alles schoon te maken met vochtige doekjes die ik ruim voorradig heb. De banden zijn in krap 2 maanden tijd toch nogal leeggelopen, vooral achter. Gelukkig zit ik niet zo te klungelen als destijds daar op de vliegveld, ik kan er zoveel lucht inkrijgen dat ik desnoods zo een paar dagen vooruit kan. Maar echt op spanning krijg ik ze niet met het kleine pompje....

Gek, ik geniet er altijd van om door Berlijn te fietsen; ruime fietsbanen, flinke afstanden domweg rechtuit fietsen. En dan die reclame-ballon die in de lucht hangt.

Aan het eind van de Hasenheide rijd ik zo op het huisjespark toe; het ligt verscholen achter een nietszeggende schutting, vorige keer moest ik een paar keer op en neer rijden om de ingang te ontdekken!

Als ik aankom in m'n huisje, ga ik meteen de avondmaaltijd klaarmaken, hoewel het pas 4 uur is. Ik hoop naar de Generalprobe te kunnen van het concert van vanavond, en ik weet niet of dan nog tijd is om vóór het concert hier terug te komen. Ik stuur vriend Tomasz, de componist, een mail dat ik in 15 minuten op locatie kan zijn. Terwijl ik zit te eten, zie ik dat hij direkt heeft gereageerd: ik kan meteen komen! Ik gooi m'n huisje dicht, en fiets als een speer naar het theater.

Als ik in het theater aankom, is het strijkkwartet nog een ander stuk aan het repeteren.

Ik ben alweer helemaal uitgehijgd als Tomasz' 2e strijkkwartet wordt gespeeld. Tjonge wat een krachtig werk. Heel gevoelige passages, en als het dan bijna naar sentimenteel toeneigt, ineens een kordaat vrolijk deuntje. Maar dan zweept de muziek met een bijna dreigende passie op naar een haast ondraaglijke dissonantie. Prachtig stuk!

Na afloop moeten de musici vlot gaan eten, en ik maak me uit de voeten, want Tomasz en de musici spreken Pools, wat moet ik daartussen.

Lekker de rest van de maaltijd opgegeten, en nu gauw nog even slapen, ik ben al meer dan 18 uur op...

Als ik voor de 2e keer in het theaterzaaltje kom, heeft Tomasz zich strategisch opgesteld: iedereen moet langs hem heen. Leuk om te zien, de ene omhelzing nog inniger dan de andere. Als 3 fan-vrouwen zitten we achter Tomasz. Uiteraard vinden wij zijn vioolconcert veruit het mooiste van alle gespeelde werken.

Ik fiets vlot naar Ostbahnhof, maar kan de ingang niet vinden. Er gaan weliswaar 3 treinen per uur, maar als ik de trein die over 7 minuten vertrekt mis, moet ik een half uur wachten. Tot m'n verbazing lukt het me om net op tijd de trein in te wippen. Ik kan m'n fiets met nog 1 tas eraan tegen 2 andere fietsen aanzetten. Zitplaats met zicht op de fietsen.

Gaandeweg steeds meer fietsen, maar het loopt allemaal soepel. Het werkt zo: stel er staan 6 fietsen tegen elkaar, en jouw fiets staat achteraan. Je kiept dan de buitenste fietsen één voor één tegen je aan, je tilt jouw racefiets er tussenuit, een aardige medereiziger pakt jouw fiets even aan, je kiept alle fietsen weer terug en klaar. Dit lukt prima als je een stoere vent bent, een lichte race-fiets hebt, en er een medereiziger klaarstaat. Quod non.

Ik ben dan ook opgelucht als er in Potsdam 7 fietsen de trein uitgaan, dat geeft weer een hoop ruimte.
Een bezoekje aan het treintoilet geeft nog meer opluchting.

Als we Brandenburg naderen, trek ik m'n warme truitje uit, want de zon schijnt lekker en als je aan het fietsen bent is het al gauw te warm. Inmiddels staan er nog maar 2 fietsen in de trein, dus heel simpel om m'n tassen op te hangen en met de spanband vast te zetten, voordat ik de trein uitstap.

Terwijl ik de trein sta na te kijken, bedenk ik dat m'n truitje nog in de trein ligt... En ook één handschoen ben ik kwijt, die had ik vanmorgen in mn kontzak gedaan... Ik troost me met de gedachte dat ik thuis op het laatst nog een dun vest had meegenomen, zodat ik m'n lichtgevende gele vest met alle waardevolle spullen kan verbergen in het theater, de trein en in de bus. Hoef dus geen kou te lijden...

Als ik de stad uitfiets, zie ik ineens een Fahrrad-Reparaturstation: kan ik lekker mijn banden goed oppompen!

Al vrij snel kom ik bij de Neuendorfer Havelfähre, het pontje staat juist klaar voor vertrek.

Het is werkelijk een prachtige route vandaag: heerlijk weer. Leuke kleine paadjes, heel kleine en enkele grote kerken. Geen mens te bekennen.

Als ik over een fietspad langs een doorgaande bosweg rij, schiet me ineens een ree voorbij, ik stap meteen af, pak mijn camera, de ree keert bij de weg om, komt op het fietspad staan, kijkt me even recht in de ogen, en schiet dan weer het bos in; ik heb het nakijken met camera in de hand.

Ik kom door een gebied dat als regenopvangbekken is ontworpen; er is maar een klein beetje water nu in deze droge tijd, maar het water is prachtig kobaltblauw, niet te geloven haast.

Het laatste stuk begint de wind flink op te steken. Als paraplu's met moeite zijn vast te houden, is het Windkracht 6. Ik heb geen paraplu bij me, maar ik weet wel bijna zeker dat die niet te houden is. Maar ik trap gewoon lekker door, goed getraind kennelijk.

M'n hotel ligt aan de Markt in Tangermünde, ik heb een prachtig uitzicht op de St. Stephan.

Na een paar glazen gedronken te hebben, ga ik meteen op bed liggen, val snel in slaap, word na een uur wakker maar voel me gebroken. Pas na 3 uur rusten ben ik in staat om op te staan.

Ik dwing mezelf het avondeten klaar te maken en op te eten. En dan, eindelijk lukt met me om nog even de stad te bekijken.