Al om kwart voor 8 vertrokken, de westenwind gaat aantrekken en ik wil niet te laat in m'n pension aankomen.
Eerst gaat de route noordwaarts om de Hanzestad Stendal te bekijken. Daarna gaat de route naar het zuiden.
Eindbestemming voor vandaag is Rogätz, een tamelijk ombestemd plaatsje, maar veel keus in logies is er niet.
Stendal is een vreemde plaats. Heeft een beetje de allure van Parijs, met hoge herenhuizen.
En prachtige kerken met allerlei aanbouwsels.
Het is somber vanmorgen, en het waait flink. Na Stendal heb ik de wind opzij, maar dat is toch ook flink doorbijten. Maar eigenlijk heb ik er geen last van, m'n conditie is prima.
De fietsroute gaat vandaag vaak over doorgaande wegen, zowel met als zonder fietspad.
De tweebaanswegen zijn gelukkig niet zo druk, maar afstappen om foto's te maken, vind ik geen goed idee.
Zelfs niet als ik een dood schaap langs de kant van de weg zie liggen.
Wat trouwens vreemd is, want nergens in de omtrek een schapenweide te bekennen, alleen korenvelden...
Van de wagen gevallen misschien ?
Het fietsen in de wind geeft een soort roes.
Ook omdat het vandaag nogal saaie, rechtdoorgaande wegen zijn, zit ik een beetje op de automatische piloot te trappen.
In de middag komt nu en dan toch de zon erdoor. Bij een molen, de trots van het plaatsje Grieben, heb ik in de luwte zitten lunchen op een plastic stoel die ergens onder een conifeer verstopt lag.
Anderhalf uur later heb ik op de bank van een overdekte picknicktafel even languit gelegen...
Als ik om een heel nette tijd bij het pension aankom, zie ik geen bel maar wel 4 sleutelboxen en een groot plakkaat met telefoonnummer.
Op één of andere manier lukt het me niet verbinding te maken met dit telefoonnummer. Dan maar een berichtje via de booking-app.
Nadat ik het berichtje heb verzonden, ga ik alvast m'n tassen afladen.
En als ik even later op de smartphone kijk, blijkt dat de gastgever werkelijk onmiddelijk heeft gereageerd, en nu alsmaar zit te vragen of het lukt om met de opgegeven sleutelcode binnen te komen. Ik ben niet gewend dat mensen echt stante pede reageren.. Maar goed, ik kan zo naar binnen, zet m'n fiets in de achtertuin en bekijk met verbazing de uitgebreid ingerichte gemeenschappelijke keuken. M'n kamer ziet er ook prima uit.
Vreemd genoeg heb ik een onbeschrijflijke zin in een grote bak met kwark, het water loopt me in de mond. Gelukkig is er een supermarkt op 20 minuten lopen.
Helaas helaas: door defect aan de ijskast is er helemaal geen zuivel. Als enige eiwitbron zie ik een flink pak met tofu, met een aantrekkelijk plaatje van een pastamaaltijd, dat lijkt me wel wat.
Helaas helaas: als ik het pak openmaak blijken er 2 kale gerookte blokken tofu in te zitten.
M'n eiwit-behoefte is kennelijk zo groot, dat ik er toch een groot stuk, naar later blijkt een te groot stuk, van naar binnen werk. Wat nog overblijft van het eerste blok, verwerk ik in de gebruikelijke bonen-fruit-sla maaltijd. Voor het eerst sinds jááren lukt het niet m'n bordje leeg te eten, de tofu ligt me als een blok op de maag.
Het duurt niet lang of ik val ook als een blok in slaap...
08.10
08.30
09.00_paarden
09.19 Stendal
10.41 klaproos + korenbloem
10.47
11.01 brem
11.07
11.12
11.37 zwart pad
11.39
11.41
13.17 margrieten
13.45 rustpauze
14.02 wikke
14.09 fietspad doorgaande weg
14.46
14.57 dreigende lucht