DE HAAS OP HANZEPAD

Uitzonderlijk lekker geslapen vannacht. Ondanks dat ik 3 keer ben opgestaan om vergeten spullen te pakken : m'n camera, het koord waarmee de camera aan m'n veiligheidsvestje vastzit, en schrijfgerij.

Ik ben weer veel te vroeg op Centraal, maar heb lekker zitten kijken naar de havenfilm die continu in de stationshal wordt getoond.

In de bus naar Eindhoven luister ik naar de Algemende Beschouwingen. Partij voor de Dieren en Forum voor Democratie. Ik schrik. Baudet laat zich vervangen door Lidewij de Vos, een jonge pittige vrouw. Bij Baudet weet je na 3 woorden dat hij onzin staat uit te kramen. Maar verdorie, nou heeft deze clown eindelijk een wijs besluit genomen, hij heeft De Vos als partijleider aangesteld. En deze vrouw spreekt zo redelijk en overtuigend, dat je goed moet luisteren om de gruwelijkheid van haar betoog te doorzien. Het zal toch niet gebeuren dat zij de hele jeugd meesleept met haar klimaatontkenning, nexit en remigratiebeleid.

Maar vooruit, dit is geen politieke blog, die is een fietsblog. Dus Ellen, muil dicht en verzin maar wat anders om je bezig te houden tot de bus naar Leverkusen komt. Anderhalf uur wachten op deze saaie plek in Eindhoven is best lang.

Het wordt toch nog interessant als een man van tegen de zestig me aanspreekt. Hij is onderweg naar Antwerpen, waar hij nu werkt. Hij heeft trouwens overal in Europa gewerkt, kent de kaart van Duitsland op z'n duimpje. Als een vrouw van zijn leeftijd naar de bus naar Antwerpen vraagt, laat ik het gesprek graag aan hem over; ze schakelen meteen over op een Oost-Europese taal, en ze stappen gezellig samen de bus in.

Mijn bus naar Leverkusen zit helemaal vol, maar stroomt in Düsseldorf leeg.

Gelijk komt de zon door.

In Leverkusen trek ik de fiets uit de Radbox; oei, zachte banden, daar valt zo eigenlijk niet op te rijden.

Ik ga naar het aangekondigde perron, waar niet heel veel mensen, maar wel al 4 fietsen staan. Twee minuten vóór officiële vertrektijd wordt ander vertrekperron aangekondigd. Al die 5 fietsen moeten in de lift, die maar 2 fietsen per keer kan hebben. Op het juiste perron staan alle passagiers en fietsen op een kluitje. De aankomende, vertraagde trein blijkt tamelijk vol. Ik vrees dat we niet met alle fietsen op het ene fietsbalkon kunnen, en neem een spurt naar de tweede wagon. Als ik daar bij het fietsdeel aankom is de deur al dicht. Glück gehabt, deur gaat nog open en ik ben enige fiets. Moet wel 5 zittende passagiers wegjagen, das geht aber so, fahrräder sind bevorzugt. Met 16 minuten vertraging komen we aan in Hamm Hbf.

Mijn IC naar Altenbeken heeft 20 minuten vertraging, volgens het bord op Perron 8. Na een tijdje wordt omgeroepen dat "mijn" trein gaat aankomen op Perron 9, gleich gegenüber. Iedereen naar Perron 9. Even later komt een trein binnen op Perron 8, waar nog steeds "mijn" trein staat aangekondigd. Hoofdconducteur bevestigt dat deze trein naar Altenbeken gaat.

Het is helaas een hoge trein, ik probeer mijn fiets met alle bagage naar binnen te duwen, maar ik blijf hangen. In m'n beste duits roep ik achterom of iemand me kan helpen, en inderdaad begint een vrouw te duwen; we moeten flink wurmen, want de bagage is te breed. Eenmaal binnen zie ik dat veel passagiers nog steeds staan te wachten op Perron 9.

Ik zit helemaal voorin de trein, waar het fietsdeel van de IC treinen is. De hoofdconducteur, machinist en hulp-machinist zitten in de cabine zenuwachtig aan allerlei knoppen te draaien: er klopt duidelijk iets niet.

Een tweede fietser komt ook in de trein, en hij zoekt hardop het reserveringsnummer voor zijn fiets. Ineens bedenk ik dat mijn fietsdagkaart alleen op de regionale treinen geldig zijn; voor deze IC trein heb ik geen fietsticket! Ik probeer met m'n smartphone alsnog een fietsticket te kopen, maar ik kom er zogauw niet uit. Inmiddels rijden we. Dezelfde hoofdconducteur komt controleren, en ik meld meteen dat mijn fietsticket waarschijnlijk niet geldig is. Inderdaad, niet geldig. Wat nu, kan ik alsnog ticket kopen? Laat maar zitten, zegt de dame. Pak van m'n hart.

In dit soort IC treinen hangt de fiets aan een haak. Dat geeft best veel spanning op de voorband. Ik haal daarom alle bagage van de fiets af, makkelijker ook straks bij het uitstappen.

Even later komt een hulpconducteur vragen of we alsjeblieft ín het volgende treindeel willen gaan zitten, want in dit treindeel is de elektriciteit uitgevallen, en de Klima doet het niet. We mogen fietsen laten staan, en bij ons aankomstpunt kunnen we gewoon hier terugkomen. Ik laat de 2 fietstassen bij de fiets staan. Loop met de meute mee naar achter. Plek zat.

Van alle consternatie begint mijn maag te knorren, ik neem een paar mini-krentebollen, lekker! De vertraging loopt op, DB stuurt me een bericht dat ik de aansluiting naar Hamelen niet ga halen. Dat wordt bijna een uur wachten in Altenbeken. Dat wordt in het donker naar camping fietsen. In het donker de tent opzetten.

Voor degenen die mijn blog al langer volgen: de mooie zwarte fietstassen die ook als rolkoffer gebruikt kunnen worden, hebben een kwetsbare ophanging.

Tijdens mijn vorige Hanzetocht op 4 juli is van één tas de ophanging gebroken. Thuisgekomen heeft de leverancier me een geheel nieuw exemplaar gestuurd; deze derde tas heeft een iets andere ophanging die er echter ook niet best uitziet. Een maand later is tijdens een muziek-vakantie tas nummer 2 afgebroken. Thuisgekomen heb ik beide kapotte tassen gerepareerd met behulp van het Ortlieb ophangsysteem.

In Altenbeken heb ik tijdens het wachten op de trein naar Hameln nog wat stootrubbertjes in de ophanging van de tassen geplaatst. De ophanging is nu perfect. Voor de zekerheid ga ik nog wel de spanbanden gebruiken, maar ook zonder spanband zitten de tassen muurvast. Aanhaken gaat goed mits ik de bagagedragertas als laatste opzet, net als voorheen. Ben apetrots.

De regionale trein naar Hamelen is lekker rustig. Tijdens de rit pomp ik op m'n gemak de banden op. Als ik niet vanzelf een pomp tegenkom, ga ik hier gewoon mee rijden.

Het fietsen in het donker valt me niet mee. De camping ligt op een schiereiland, zonder enige verlichting. Ik pak mijn zaklantaarn erbij, maar zaklantaarn met hoofdband terwijl ik m'n helm op heb, dat gaat niet.

Mijn gehannes heeft één voordeel: juist als ik de camping op rijdt, komen een paar mannen uit een of ander gebouwtje, en ik vraag hen brutaalweg waar ik mijn tent kan opzetten. Eén van de mannen wijst me de Zeltwiese en geeft me een code voor de Sanitärgebäude.

Er staan een stuk of wat tentjes, maar ik zie verder niemand.

Snel m'n tentje opzetten, eten. Wat een dag...

De rit van vandaag begint met een klim van 10%. Nou die lukt goed, gewoon een paar keer flink uithijgen, niks aan de hand. De tocht is kwa wegtype lekker afwisselend, precies waar ik zo van hou. In het begin niet heel veel bospad.

Maar op zeker moment geeft Garmin aan dat ik van de asfaltweg een steil geitepaadje op moet. Geen sprake van dat ik de fiets met bagage naar boven krijg. Ik zet de fiets neer en loop naar boven om te zien hoe ver het pad onrijdbaar is: minstens 50 meter.

Ik zie er geen heil in. Pak de route beschrijving erbij en het kaartje. Nergens wordt van dit ongelukkige pad melding gemaakt. Ik zie dat ik met kleine omweg op hetzelfde punt uitkom, en laat het geitepaadje links liggen. Goh wat ben ik blij met mijn beslissing.

Ik denk dat het een fout is van Routeyou.Ik bewerk de oorspronkelijke route altijd, om hem in dagtrajecten om te zetten en de overnachtingen er aan te breien. Routeyou moet de oorspronkelijke gpx omzetten in bewerkbare route. En soms paktie een fout pad. Helaas ben ik dit keer vergeten de bewerkte route te controleren.

Soms zigzag ik tijdens het klimmen, maar als er verkeer is kan dat natuurlijk niet. En als de weg bol is schiet je er ook niks mee op.

Ik neem etenspauze op 1/3 en 2/3 van de dag afstand.
Ga dan ook 10 minuten gestrekt liggen.

Bij de 2e eetpauze word ik ongerust over tekort aan drank. Ik heb 2 halveliter-flessen bij me en heb nog maar een half flesje over. Door de inspanning en de warmte drink ik meer. Ik sta vlakbij een hotel, de deur staat open. Met m'n flesje in de hand ga ik naar binnen, spreek een verbaasde dame aan en krijg heerlijk gekoeld water.

Alweer lijkt Garmin me het bos in te sturen. Ik bekijk de route en zie dat de aangegeven bosweg alsmaar op en neer gaat. Ik vertrouw het zaakje niet en ben bovendien te moe om nog gekkigheid uit te halen.

Het routeboekje geeft een alternatief over asfalt in plaats van door het bos, maar die staat niet in m'n Garmin. Ik laat me door Google Maps naar de camping brengen. Een heel eind blijkt Maps de route uit het boekje te volgen. Gaat lekker naar beneden. Best leuke route, ik snap niet waarom de routemaker deze niet gewoon gekozen heeft.

Ik zie op Google Maps een Zweirad Werkstatt, maar 50 meter omrijden. Dat doe ik, want ik heb toch het idee dat ik door net iets te slappe banden meer energie kwijt ben.
Helaas wegens ziekte voor onbepaalde tijd gesloten.

Als ik bij nadering van Lemgo op een zeer stil stationnetje een Rad Service zie, spring ik een gat in de lucht.
Ik begin met de voorband. Ik stop dopje in m'n mond als altijd.
Draai ventiel wijd open. Sluit klem aan, en spssst, veel lucht ontsnapt.
Stom genoeg doe ik dat nog eens en verdikkie, de band is nu zowat plat.

Nu pas kijk ik naar de aansluiting van de pomp en die is duidelijk niet voor Frans ventiel.
Ik ga zoeken in m'n bagagedragertas of ik verloopstuk bij me heb.
Ik kan in eerste instantie niks vinden, maar ineens mis ik dat plastic afsluitdopje.

Murphy is bezig. Op de grond zie ik dopje niet liggen.
Voorzichtig pak ik m'n hele bagagedragertas leeg, vind wel verloopstuk maar geen dopje.
Maar verloopstuk helpt ook niet, de pomp is ongeschikt.
Ineens zie ik het dopje toch op de grond liggen.
Ik helemaal blij want ik heb geen reserve dopjes!!

OK, dat wordt dus weer handpompen. Ondanks mijn vermoeidheid gaat het best goed, het lukt me om hem minstens zo hard op te pompen als ik gister in de trein heb gedaan.
Toch weer een half uur oponthoud helemaal voor nop.

Maar ik ben nu bijna bij de camping. Ondanks dat ik heb gereserveerd en betaald, moet nog van alles gebeuren op een buiten staande automaat.

Ik vraag de camping dame die me helpt met de automaat of ze een fietspomp hebben. Ja bij parkeerterrein is een Rad-Servicestation. Maar dat hoeft nu niet, ga eerst maar de tent opzetten. Ze ziet waarschijnlijk dat ik helemaal stuk zit.

Op het tenten veldje staat 1 tent met man en hond.
Heel traag zet ik de tent op. Man vraagt op hij kan helpen.
Nee hoor het lukt wel. Hij zegt dan als je stroom nodig hebt, zeg het maar.
Daar ga ik meteen op in, nooit weg om de 2 powerbanks even bij te laden.

Als de tent staat ga ik op m'n stoel Schönberg luisteren.
Dan op de fiets op zoek naar dat Radstation.
Ik zie niks. Wel 2 brandweermannen die staan te babbelen.
Ik vraag of zij weten waar een service station is om m'n banden op te pompen.
Ze zien meteen dat ik Frans ventiel heb, ze concluderen dat dat hier in de buurt niet gaat lukken zonder goed verloopstuk. Ik geef het op.
Weer bij de tent geef ik ook de achterband een extra shot. Zo moet het maar.

Douchen, eten, dit verhaal schrijven en slapen.