DE HAAS OP HANZEPAD

Al een dag op 10 zit ik te loeren op een mogelijkheid om weer een paar dagen te fietsen. Ook een keer op het laatst alles geannuleerd omdat het weer weer omgeslagen was.

Maar gister gingen alle lichten op groen. Alles is al uitgezocht, de routes, hotels, vervoer. Alleen nog daadwerkelijk vastleggen. Lijkt simpel maar is het kennelijk niet altijd. Ik kreeg 's avonds een mailtje van het eerste hotel, of ik inderdaad voor vrijdag 15 januari 2027 wilde boeken. Oepps, foutje moest zijn vrijdag 16 jan 2026.

Gisteravond was ik tot 23 uur bezig om de laatste voorbereidingen te doen. Alles gaat anders dan anders omdat ik heb besloten ultralicht te reizen. Ik neem alleen minikrentebolletjes mee voor heen en terugreis, maar geen avondmaaltijden en slechts 3 boterhammen voor zaterdag. Ik ga 2 keer in hotel ontbijten en ter plekke in restaurants warm eten. Kijken hoe dat bevalt.

Als altijd ben ik veel te vroeg op het station. De flix app geeft aan dat de bus op tijd is. Echter, er komen steeds bussen binnen maar niet mijn bus. Er ontstaat onzekerheid onder de wachtenden, wat wel grappig is, men gaat elkaar vragen of de ander ook richting Frankfurt gaat.

Er staat een kille wind, ik krijg het koud. Als we een uur staan te wachten krijgt iedereen een sms dat er 2 uur vertraging is. De groep valt langzaam uiteen, mensen lopen richting station. Ik ga naar een cafe vlakbij om met een bak thee en wat gebak warm te worden.

Een kwartier vóór de nieuwe vertrektijd ga ik weer naar de Flix halte. De bus staat er al. Ik maak een grapje tegen de chauffeur dat hij te vroeg is. Hij vertelt spontaan dat hij juist om de hoek een ongeluk heeft gehad. Als ik met al mijn bagage in de bus stap, blijkt dat alle andere pechvogels al lang in de bus zitten. Ik zit de hele weg naar Düsseldorf te niksen. Geeft niks.

Met twee en een half uur vertraging komen we aan in Düsseldorf. Ik zo snel als mijn benen me dragen kunnen naar het gewijzigde perron van de trein naar Leverkusen, waar nog steeds, hoop ik, mijn fiets in de Radbox staat. Es hat geklappt, de trein staat al klaar, ik kan zo instappen.

In de trein kijk ik hoe de rest van de ingewikkelde reis gaat lopen. Ik zie dat er treinen uitvallen omdat de Notarzt voor een passagier is opgeroepen.

Het ophalen van de fiets gaat soepel. Dit keer zijn de banden nog prima, niet nodig om ze op te pompen.

Op het station heerst verwarring. Op internet staat dat m'n trein naar Köln Messe Deutz uitvalt, maar op het perron staat hij nog gewoon aangekondigd. Ongeveer op dezelfde tijd lijkt een langzamere trein te gaan. Ik naar ander perron. Nee die rijdt ook niet.

Ik kijk of ik er niet gewoon naar toe kan fietsen. Moet lukken. Google maps leidt me er in een 40 minuten naartoe. Het lijkt erop dat mijn trein naar Hagen wat vertraging heeft en dat ik hem kan halen. Echter, het is inmiddels spitsuur. Punt 1 kan ik het fietstreindeel niet vinden. Maar zelfs als ik wel een juiste ingang had gevonden, had ik er met m'n fiets niet ingekund, trein zit helemaal vol.

Al wachtend op de trein een uur later besef ik dat ik eigenlijk de andere kant op had moeten fietsen, naar Leverkusen Opladen. Hoewel ik met dat station slechte ervaringen heb, eindeloze trappen en kapotte liften.

Ook ontdek ik dat ik met een extra keer overstappen in Wuppertal eerder weg kan.

Eenmaal in Wuppertal natuurlijk weer wachten. Ik check even of m'n achterlicht het doet, want ik ga duidelijk in donker aankomen in Finnentrop.

Helaas, achterlicht doet het niet. Daar hou ik helemaal niet van. Ik heb nog 20 minuten voor de trein naar Hagen vertrekt.

Pak lantaarn, multizakmes, nieuwe batterijen.
Alle tassen weer keurig dicht en op m'n rug.

Schroefje eruit, in m'n mond. Batterijen verwisseld, schroefje er weer in gepriegeld zonder het op de grond te laten vallen. Check: hij doet 't. Apetrots!

Nog 5 minuten over om mezelf op een goede plek te positioneren, zodat ik met fiets en al kan instappen. Het lukt. Inmiddels ben ik opgehouden om de reizigers die op de klapstoeltjes zitten weg te bonjouren, zeggende dat die plekken voor de fietsen zijn gereserveerd.

Ik sta heel ongemakkelijk met de fiets zoveel mogelijk uit de loop. Ozo blij dat ik geen zijtassen heb, alleen de bagagedragertas en een lichte zijtas die ik als rugtas gebruik.

Als ik uiteindelijk met totaal 4 uur vertraging in Finnentrop aankom, ga ik eerst een pizza eten in een piepklein zaakje dat in een oud stationsgebouw is gehuisvest. Er zitten 8 mannen aan een grote tafel. En dan is er nog een klein tafeltje waar ik ga zitten. De vegetarische pizza smaakt prima, met een liter water erbij. Na een dik half uur verlaat ik voldaan het etablissement, zodat de mannen ook op kunnen stappen, want ze konden geen kant meer op toen ik daar zat.

Op naar m'n hotel. Mijn koplamp was een tijd geleden gaan bungelen, en toen heb ik hem met 2 componenten spul vastgelijmd, er was geen andere mogelijkheid. Ik heb dat destijds bij daglicht gedaan en had niet door dat hij veel te hoog staat, ik krijg geen licht op de weg. Daarom mijn mijnwerkerslantaarn opgezet, die geeft goed licht. Gelukkig maar want het fietspad is spookdonker. Ik geniet van dit spannende ritje van 2 km.

Bij het hotel zet ik de fiets vast, de hotelsleutel ligt op afspraak op een geheime plek. Ik voel me helemaal op m'n gemak in de grote kamer. In notime lig ik in bed, doodmoe maar gelukkig.
Oh, wat is reizen toch lekker spannend.

Nog nooit had ik zo'n lekker koude douche. M'n benen worden blauw van de kou. En dan met afdrogen word ik zo lekker warm. Ik snap niet dat iedereen warm wil douchen, dan sta je tijdens afdrogen immers te bibberen .

Om 08 uur punktlich naar de ontbijtzaal, zoals afgesproken. Er staat een bord klaar, maar de hoteldame is in de keuken nog druk bezig om alles voor me bij elkaar te zoeken. Ik word wat ongeduldig, per slot wil ik zo vroeg mogelijk vertrekken, en dat in het weekend het ontbijt pas om 8 uur wordt geserveerd, bevalt me toch al niet.

Als ze eindelijk aankomt met brood en beleg, zie ik allerlei vleeswaren liggen. Dat is niet aan mij besteed, ze gaat het meteen voor extra kaas ruilen. Gelukkig krijg ik er ook een gekookt eitje bij. Verder geen vroege gasten.

Als ik bij mijn fiets kom, blijkt die geheel beijzeld. Het vriest een paar graden. Maar ik ben erop gekleed.

Ik ben bijna 20 minuten bezig om de fiets op te tuigen en de Garmin aan te zetten.

Een groot deel van de route gaat langs het Biggesee. Dat is een stuwmeer. Het fietspad gaat schrikbarend fel omhoog in haarspeldbochten. Er staat een fietsbord dat je zowel naar links als naar rechts bij het meer kunt komen. Ik denk goochem te zijn en pak de laagblijvende variant. Al dat geklim op mijn leeftijd...

Maar als ik dan een paar km gefietst heb begint het me te dagen: ik moet toch echt bovenlangs. Dus weer terug. De klim valt bij nader inzien reuze mee.

Gek genoeg heb ik helemaal geeft behoefte om uit te rusten. Terwijl ik dat vorige keren toch elk uur deed. Pas na enen begin ik trek te krijgen. Kennelijk was de pizza voedzamer dan mijn eigen avondmaaltijden van sla met bonen.

Halverwege de rit krijg ik het zo warm, ik doe alle winterspullen uit, behalve de elektrische kousen, die ik trouwens niet heb aangezet, geen koude voeten vandaag .

Er moet vrij vaak geklommen worden, maar het lukt me aardig. Regelmatig ga ik het steilste stuk lopen. Bij elkaar zeker een keer of 8 zo'n 50 tot 100 meter.

Op het hoogste punt, 495 meter, wordt kennelijk aan winterport gedaan, ik zie verse bordjes voor de verschillende attracties.

De Dixis worden juist verwijderd. De pretfoto links heb ik van internet gehaald. Inmiddels is de rust weergekeerd.

En dan naar beneden. Ongelooflijk, heb ik dat allemaal ook omhoog gefietst? Elke 6 tellen ga ik zo hard dat ik 2 tellen moet afremnen.

Het hotel in Wiehl zit in een groot oud gebouw. Mijn kamer is op de eerste verdieping, ik heb het idee dat er nauwelijks gasten zijn. De kamer is niet groot, hij was stervensduur en er heerst geen goede sfeer. Zal het ooit een gevangenis zijn geweest?

Eerst maar eens een uurtje liggen, want het klimmen is me niet in de koude kleren gaan zitten.

Na het slaapje loop ik naar de Chinees waar ik chap choy met witte rijst kies; geen mogelijkheid om ter plekke op te eten, dus neem ik het mee naar m'n kamer.

En nu na al dit geschrijf is het hoogste bedtijd. Lezen? Muziek? Helemaal geen tijd voor...